woensdag 25 januari 2017

Voornemens en mispoes

2017 is alweer bijna een maand oud. Ik hoop van harte dat er dit jaar niet meer, maar minder terroristen de mogelijkheid krijgen onschuldige mensen te vermoorden en/of te martelen. Helaas zijn de eerste aanslagen van 2017 al te betreuren. Geweld is van alle tijden wordt er gezegd, maar er is nog nooit zo veel massavernietigingswapentuig in de handel geweest. Het enge daarbij is ook dat er nog nooit zo gemakkelijk aan te komen is, mede dankzij het wereldwijde web.

Genoeg hierover, er wordt al te veel negatief nieuws de wereld in gestuurd. Kunnen we niet, net als vroeger, ons druk maken over het wel en wee in onze eigen omgeving? Natuurlijk sluiten we onze ogen niet voor de ellende van andere mensen, storten we geld in de hoop dat het bij de juiste mensen terecht komt, maar veel mensen, waaronder ikzelf, worden depressief van die tsunami van slecht nieuws van over de hele wereld, waar je machteloos tegenover staat.

Ik heb me voorgenomen dit jaar geen berichten meer naar mijn kinderen te sturen. Als ze me willen opzoeken zijn ze welkom, maar ik blijf niet smeken. Graag of niet.

Een ander voornemen is gitaarles. Ik heb al een leuke proefles gehad, waardoor ik de hoop heb dat het me in dit leven nog gaat lukken een liedje te spelen. Voorlopig 20 minuten per week, dat is al pittig geprijsd, maar de docent is een professional. Je moet toch thuis elke dag oefenen.

Een ander voornemen is: meer lachen, want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Voor het geval het een dag niet spontaan lukt, heb ik een moppenkalender in de w.c. gehangen. Nou zijn het moppen uit de Panorama, dus het niveau is soms bedenkelijk, juist daarom ook soms verfrissend en dat komt dan weer goed uit op deze plek.

O ja, ik heb me opnieuw voorgenomen regelmatig iets op mijn blog te zetten. Ik sta mijzelf dan toe dat het niet altijd even geestig of boeiend hoeft te zijn, want mijn leven is nou eenmaal niet altijd grappig of boeiend. Nu schijn ik wel vaak te overdrijven, maar een verhaal verzinnen is toch iets anders. Een goede tip van een schrijver is om dingen die je ziet of meemaakt meteen te noteren.

Vorige week is de liefste kater van de wereld gestorven. Hij is 19 jaar geworden, waarvan hij er bijna 12 bij mij heeft gewoond. Het was een heerlijk dier, waar je altijd bij terecht kon. Hij is vredig ingeslapen en we hebben hem zelf in onze tuin begraven. Dat vind ik een goed gevoel. Ik mis Poes.

Tot de volgende blog!