dinsdag 14 augustus 2018

verjaardag

Daar ben ik weer eens met een blogje! Dankzij mijn nieuwe volger, Hans Zwiers, ben ik weer gemotiveerd wat wetenswaardigheden met jullie te delen. Ik heb Hans ontmoet tijdens onze reis naar Toscane vorige maand. Hij is professioneel tekstschrijver en heeft een tekstbureau, De Weverij. We hebben hem en zijn vriendin leren kennen als positieve, gezellige mensen met wie je over van alles en nog wat kunt praten.

Vorige week donderdag ben ik eenenzestig jaar oud geworden. Dat gaat gewoon vanzelf, maar ik heb toch wel moeite met die 6. Ik weet dat ik me gelukkig mag prijzen, want ik voel mij, buiten de artroseklachten, nog gezond en gebruik vooralsnog geen medicijnen.
Over medicijnen gesproken. Vorig jaar november werd ik werkeloos, omdat mijn werkgever mij geen vast contract wilde geven. Wel werd erbij gezegd, dat zij mij heel graag over 2 maanden weer in tijdelijke dienst wilde nemen. Zo is het al met drie eerdere zorginstellingen gegaan. Het belang van de cliënt staat zogenaamd centraal. Vandaar dat ze er steeds weer andere hulpverleners naartoe sturen, die de cliënt niet kennen en vice versa, moeten vragen waar de stofzuiger staat enzovoorts. Op die manier voelen mensen zich toch niet veilig en vertrouwd? Mijn cliënten zijn, omdat ze mij niet kwijt wilden, twee keer met mij meegegaan naar de nieuwe thuiszorginstelling, maar nu had ik er eigenlijk geen zin meer in. Komt bij dat het weliswaar dankbaar, doch fysiek zwaar werk is, maar dit terzijde. 

Ik ben weer gaan solliciteren en toevallig of niet liep ik op een middag naar de apotheek op de hoek om iets op te halen, hing er een vacature op de deur: "bezorger gevraagd". Ik heb meteen gereageerd. En nu ben ik alweer vanaf november vorig jaar officieel drugskoerier. Dat is weer eens een andere wereld! Om de twee weken breng ik met de bestelauto van de apotheek van maandag tot en met vrijdag 's middags kratten vol met medicijnen naar zieke mensen. Mijn collega doet dat de andere twee weken. Soms krijg ik een fooitje of een reep chocola. Vorige week met die hitte gaf een lieve mevrouw me een pakje koude frisdrank mee. Ik ben hartstikke blij met deze baan en voel me al helemaal thuis in de nieuwe werkomgeving met allemaal leuke vrouwelijke collega's. Het heeft zo moeten zijn. 

Op mijn verjaardag dus wilde ik net de deur uitgaan om gebak te brengen naar de apotheek, toen mijn verloofde plotseling binnenstormde, roepend dat hij onmiddellijk een pleister nodig had. Hij had heel hard zijn hoofd aan de brug in de garage gestoten. Nu moet je weten dat hij geen haar meer op zijn hoofd heeft die eraan denkt een beschermend hoofddeksel te dragen tijdens het klussen. Het was een pijnlijk treffen (zie ook de blog over het akkefietje met de jukebox). Het bloedde behoorlijk en er hing een lap huid van zo'n 3x3 centimeter los. Zo snel als ik kon rende ik naar de badkamer, waar de EHBO-artikelen liggen, heb er provisorisch een gaasje met Betadinezalf op geplakt, en hem bevolen dat hij ook nog even naar de huisarts moest gaan: de assistente was niet blij met de Betadine, omdat het de wond bruin kleurt, maar het hoefde niet gehecht te worden. Ze heeft het schoongemaakt en opnieuw bedekt met gaas en pleister. Gelukkig had hij verder geen verschijnselen als duizeligheid of hoofdpijn, maar hij loopt er weer een tijdje niet zo florissant bij. Het zal vast niet de laatste hoofdwond zijn...... 

's Avonds werd ik toegezongen en gezoend door de leden van Popkoor Inspiratie, waarin ik zing en afgelopen zondag was hier thuis nog een feestje met familie en vrienden. Het was heerlijk weer, dus we konden lekker buiten zitten. Het enige minpunt vind ik altijd dat je het zelf erg druk hebt met iedereen van drinken en eten te voorzien. De volgende verjaardag organiseer ik een buffet met koelkast, zodat iedereen zelf kan pakken. Of we huren een leuke ober in......

woensdag 6 september 2017

Nieuwe televisie


De avond voor de boodschappendag belt mevrouw H. mij met het verzoek of ik alsjeblieft met haar mee wil gaan naar een televisiewinkel, want haar oude t.v. heeft het begeven. Ik stem toe en zij zal voor de volgende ochtend een taxi bestellen.
Even later belt zij weer, omdat de planner van het taxibedrijf het exacte adres van de winkel moet weten. Ik zoek het huisnummer voor haar op.
De volgende morgen ben ik een kwartier voordat de taxi is besproken ter plekke en zie dat er al een taxibus staat te wachten. Ik vlieg naar boven om mevrouw op te halen. Gelukkig zit ze al klaar. Bij de plaats van bestemming rijdt de chauffeur de winkel voorbij. "HO,HO, hier moeten we zijn!" roept mevrouw H. met luide stem. "Op mijn planning staat nummer 50", zegt de chauffeur. Ik vertel dat dat niet klopt, de winkel is op nr. 55. Hij rijdt achteruit, laadt mevrouw in rolstoel uit en we lopen de winkel binnen. Er zijn een heleboel t.v.'s te koop, dus ik vraag haar welk formaat het moet zijn.  Ze doet haar ketting af. "Hiermee heb ik gemeten".  De verkoper en ik kijken elkaar aan. Er zijn verschillende  t.v.'s ongeveer zo breed als de lengte van de ketting, maar het lijkt ons wat riskant deze als leidraad te hanteren. Ik bel naar het verzorgingshuis om te vragen of men de t.v.kast wil opmeten. De verzorgenden hebben echter nog geen tijd. Ik kan na 11 uur terugbellen. Ik stel voor dat we  een rondje gaan lopen in de stad en een kopje koffie gaan drinken. Mevrouw H. heeft ook nog een lange broek nodig, dus we gaan op pad. Een makkelijk model in maatje 50 vinden we uiteindelijk in de derde winkel. Passen hoeft gelukkig niet.

We lopen terug naar het winkelcentrum, waar we van een kopje koffie en een ijsje genieten. Ik bel opnieuw naar het verzorgingshuis. Gelukkig is er een verzorgende beschikbaar die de t.v.kast wil opmeten. Ze geeft me de maten en nu blijkt dat de ketting inderdaad geen goede leidraad is. Er zou een veel grotere t.v. in de kast moeten passen. Terug in de winkel zoeken we samen met een geduldige, vriendelijke jongeman een mooie t.v. uit voor niet te veel geld. De t.v. wordt over twee dagen thuisgebracht en geïnstalleerd. Mevrouw H. is blij. Het is intussen 12 uur en ik bestel de taxi voor de terugreis. We hebben een uur de tijd om de gewone boodschappen te doen. Na een half uur staan we buiten. Ik koop een broodje en eet het staande op, bang dat we de taxi missen. Om kwart voor twee zien we eindelijk de taxibus aankomen met dezelfde chauffeur als die van de heenweg. Ik zwaai, maar hij scheurt ons straal voorbij! Ik ben eerst verbaasd en dan ziedend, want het is warm, ik ben moe en wil naar huis. Mijn telefoon is leeg, dus ik loop met mevrouw H. terug naar de t.v.winkel, waar ik mag bellen met het taxibedrijf. Na een paar minuten in de wacht vraag ik niet al te vriendelijk waarom de chauffeur doorreed, terwijl hij ons moet hebben gezien. "Hij heeft een kwartier bij nummer 50 staan wachten" zegt de medewerker op verwijtende toon! "We moeten bij nummer 55 worden opgehaald, daar heeft de chauffeur ons ook afgezet!" bries ik. "Daar mag niet geparkeerd worden" is de laconieke verklaring van de medewerker. Met het stoom uit mijn oren snauw ik dat er op de hoek makkelijk kan worden ingeladen, want daar zijn we 's morgens ook uitgestapt. De man belooft een andere taxi te sturen, kan wel een half uur duren.....Ik beëindig het gesprek zonder te bedanken. De verkopers van de elektronicawinkel betuigen hun medeleven en zwaaien ons uit.

Wonder boven wonder komt de volgende taxi, bestuurd door een joviale, flexibele en intelligente chauffeur ons al na vijf minuten halen en brengt ons in een betere stemming en rechtstreeks naar huis.

Twee dagen later belt mevrouw H. dat de t.v. NIET in de kast paste en dat de medewerker de dag erna een kleinere heeft geïnstalleerd! De ketting was zo gek nog niet .......


dinsdag 25 juli 2017

Lekker fietsen!


Het is zondag half twee en manlief stelt voor een eindje te gaan fietsen met als doel een spontaan bezoek aan oom en tante in Krommeniedijk. Goed idee.

Het is nog niet helemaal gestopt met regenen, maar internet voorspelt een droge middag, dus we gaan opgewekt op weg. Voor de zekerheid prop ik nog twee noodponcho's in mijn fietstas, voor "jeweetnooit". We steken de Leeghwaterweg over en rijden de dijk naar de Engewormer op. Het begint te waaien en te regenen en binnen een minuut zijn we zeiknat. We besluiten te schuilen bij de Amerikaanse molen. Wie hem kent weet dat er weinig te schuilen valt en er staan al twee wandelaars op een droog randje. Ze schuiven toch een stukje voor ons op. De meneer zegt dat het om twee uur droog is. Dat geeft moed. Het wordt twee uur, het wordt kwart over twee en het lijkt wel harder te gaan regenen. Via de wieken van de molen druipt een straal water in mijn nek. Er komen drie degelijke fietsers met nog degelijker regenkleding hooghartig voorbij racen. Het stel naast ons komt uit Wormer en dat is nog een uur lopen. Zij zijn in hun t-shirtjes en bellen hun dochter. Ze komt eraan. Ze lopen alvast naar het eind van de dijk. Tegen half drie lijkt het eindelijk minder hard te regenen en wij trekken de regenponcho's van 1 euro aan. Al gauw blijkt dat ze inderdaad niet meer waard zijn, want ze scheuren al en waaien voor je snufferd en die capuchon kun je niet vastmaken. Ik houd hem met een hand vast, maar het waait stevig, dus om te voorkomen dat ik onderaan de dijk terecht kom, moet ik hem loslaten en mijn stuur pakken. Thuis hangen een stuk of 4 echte regenpakken en jassen...

Omdat onze kleren al behoorlijk nat zijn en er in de verte een grijze lucht te zien is, hebben we geen zin meer om op goed geluk naar Krommeniedijk te fietsen. Via de Zaanse Schans rijden we terug. De poncho's flapperen doelloos om ons heen en ik krijg de slappe lach als ik die van Anton als een parachute boven hem zie hangen. Thuis schijnt de zon weer. Ik ga niet meer zonder echte regenkleren fietsen.

Ik bel tante om te vragen of ze thuis zijn, dan pakken we de auto wel; ze zitten in Stavoren op een camping met een paraplu op gebak te eten. Dat zijn pas bikkels!


                                                                     

p.s. foto van een ander fietstochtje.







dinsdag 4 juli 2017

liefdewerk?

De gitaar is goedgekeurd! Mijn leraar feliciteerde mij en ik ben er nu nog blijer mee. Ik oefen nu melodietjes met tegelijkertijd de bassnaren als begeleiding. Wel lastig, maar het klinkt veel echter. Samen spelen gaat nog niet zo lekker, omdat ik de noten niet zo vlot kan vinden.

Deze week was ik bij het werkoverleg van mijn team. Er wordt elke keer gewaarschuwd dat we de cliënten ons telefoonnummer NIET moeten geven. Sommige (verwarde) mensen bellen je dan op de meest ongewenste momenten en soms kun je zelfs gestalked worden.
Nu wil het geval dat ik wel de nummers van mijn cliënten heb en er niet bij heb nagedacht dat, zodra ik hen bel, zij mijn nummer ook hebben! Gelukkig heb ik er niet zo veel en tot nu toe ben ik nog niet gestalked.

Echter mevrouw H., met wie ik als vrijwilliger boodschappen doe, is op die manier ook in het bezit van mijn telefoonnummer gekomen en het is al gebeurd dat ze mij in mijn vakantie in paniek opbelde, dat er een ramp was gebeurd; haar klok stond stil en de technische man van het tehuis was ziek! Ik heb haar op de mij zo kenmerkende kordate wijze duidelijk gemaakt dat zij mij hierover niet kan lastig vallen.....

Vorige week dinsdag had ze een afspraak in het ziekenhuis en werd ik gevraagd haar te begeleiden. Het was ook boodschappendag, dus we spraken af als we klaar waren in het ziekenhuis de boodschappen te halen. Om 13:00 uur was de taxibus besteld en ik was om 12:45 uur ter plekke, maar de taxi stond er al en de chauffeur had haast, dus ik rende naar boven om haar op te halen. We waren een half uur te vroeg en de arts had twintig minuten uitloop. Toen we aan de beurt waren moest ik haar wakker maken. Er moesten drie onderzoeken worden gedaan om de diagnose en behandeling te bepalen. Twee daarvan konden dezelfde middag. Voor één onderzoek moet ze terugkomen. Op de afdeling Radiologie hebben we een uur zitten wachten. Toen we aan de beurt waren moest ik haar wakker maken. Daarna nog een half uur wachten bij de bloedafname. Ondertussen heb ik de taxi besteld, die binnen het uur kon komen. Buiten gekomen hebben we nog een kopje koffie gekocht aan de zorgboulevard. We hadden het nog maar nauwelijks opgedronken of de taxi kwam al, dat viel mee. We lieten ons afzetten bij het winkelcentrum, snel boodschappen doen, teruglopen, uitpakken, afscheid nemen ("duizend maal dank!"). Ik was om 17:00 uur weer thuis.

Vandaag ben ik weer meegegaan naar het ziekenhuis, waar de arts het noodzakelijk vond dat ze direct werd opgenomen, wat mevrouw helemaal niet erg vond, want thuis zit ze maar te tobben. Ik ben bij haar gebleven tot en met het intakegesprek. Ik moest nog terug naar het verzorgingshuis, omdat mijn fiets daar stond, dus ik belde de taxidienst. Ik mocht niet zonder mw. op haar kaartnummer mee, maar moest het zelf betalen! Bovendien kon het weer een uur duren voordat ik opgehaald werd, dus heb ik manlief gevraagd mij te halen (in zijn lunchpauze!). Daarna nog verslag uitgebracht bij het personeel van het tehuis, die ook net aan het lunchen waren. Alles bij elkaar heeft het weer vier uur vrije tijd gekost.

Ik vraag me af of er, als er geen vrijwilliger te vinden is, een betaalde kracht met haar mee zou gaan. Ik ben als vrijwilliger gaan werken, omdat ik me voor de samenleving wil inzetten, maar ik hoopte vooral ook dat ik dan een opstap naar betaald werk zou vinden. Die hoop heb ik inmiddels al laten varen, want er wordt steeds meer bezuinigd op personeel en meer verwacht van vrijwilligers. De activiteiten in het tehuis zijn best gezellig en medewerkers en bewoners waarderen je inzet zeker, maar bovengenoemde hulpverlening zou gewoon betaald moeten worden vind ik.

dinsdag 27 juni 2017

Zomer

De zomer is begonnen en mijn koffiedame heeft 5 dagen aan de weg staan lonken, met als resultaat 2 klanten en 1 vrouw met, laten we zeggen, een simpele geest, die om een vuurtje vroeg, omdat ze een pakje shag op straat had gevonden. Daar heb ik maar geen geld voor gevraagd. Het erf en terras zien er beeldig uit met bloeiende planten, daar ligt het niet aan volgens mij. Er zijn zat fietsers, maar die rusten liever uit op de bankjes aan de Zaan met hun eigen thermosfles, de knierten! Kortom Uitermate Teleurstellend. Dit is het derde jaar en het idee was leuk, maar als er niemand komt gooi ik de theedoek in de ring en geef ik de koffiekan aan Maarten, een pijp heeft ie al.

Tibbe (de kater) heeft zijn 3e kikker al gevangen en volgens mij de laatste opgegeten, want hij zat te smakken en te kwijlen, echt smerig. De rest van de dag was hij een beetje tam en keek ons ongelukkig aan, dus ik hoop dat hij ervan geleerd heeft.

Nu moet ik de deur uit, een gitaar bekijken die ik op Marktplaats heb gezien, wordt vervolgd.....

Ik heb 'm gekocht! Mijn leraar had me wat tips gegeven waar ik op moest letten. Je weet helemaal niet wat voor iemand de verkoper is, maar ik was aangenaam verrast; een hele aardige jongen van rond de dertig, schat ik. Ik vertrouwde hem meteen. Nu sta ik erom bekend dat ik mensen gauw vertrouw, dus ik hoop dat mijn gevoel goed was. Hij had er nieuwe snaren op gezet en behalve wat kleine lakbeschadigingen ziet de gitaar er nog goed uit. Hij heeft even voor mij gespeeld, hartstikke mooi. Hij is iets groter dan mijn oude en een betere kwaliteit. Ik ben er erg blij mee, ik hoop dat mijn leraar hem ook goedkeurt. Ik ga er lekker op trainen.

Daarna heb ik nog wat bloesjes voor manlief gekocht, omdat ik hem ook iets gun en hij zichzelf geen tijd gunt om kleren te kopen.

Prettig weekend!

zondag 23 april 2017

Druk met van alles

Nou, van het voornemen meer te bloggen komt weinig terecht, want ik heb al een tijd niets gepubliceerd. Een paar weken geleden had ik een heel stuk over de ouderen in mijn leven geschreven, best aardig, vond ik zelf, maar mijn laptop zit in de overgang of zo, dus het was spoorloos verdwenen. Toen had ik zo de smoor in, dat ik het ding een tijd niet heb aangekeken. Ik hoop dat ie het nu wel wil bewaren.

Het paasweekend was rustig; een gezellig avondje bij vrienden, een iets uitgebreider ontbijtje, een aanhangwagen volgeladen met een nieuwe voorraad planken en balken ten behoeve van het oneindige onderhoud van ons huis, een verjaardag bij de jongste schoondochter. Kennisgemaakt met haar familie en we kregen nog lekker eten ook!

Verder heb ik het redelijk "druk". Niet met betaald werk, dat zijn 2 dagdelen per week, maar ik ben o.a. een paar dagen bij mijn zus in Zwitserland geweest, die een nieuwe heup heeft gekregen, heb 2 kasten geschilderd, een nieuwe kat in huis genomen, waarover later meer, naar gitaarles, respectievelijk oefenen op de gitaar, simulatiepatiënt spelen in het regiocollege, een uitje met de vrijwilligers, een optreden met het koor, en op de, tot nu toe, warmste dag van het jaar, heerlijk aan het strand gezeten met mijn zus en zwager, die in Katwijk aan Zee een huis hebben. Tussendoor het huishouden en boodschappen en zo voorts. 

Nu is Anton buiten het huis aan het repareren. Gelukkig vindt hij het leuk om te doen, al is het wel behoorlijk koud, zeker aan de kant, waar hij bezig is, de noordkant. 

Gisteravond met tante en oom uit eten geweest. Lekker gegeten en gekletst. Zij is een creatieve vrouw die ook een leuke blog bijhoudt over haar hobby en dagelijkse bezigheden. 

De nieuwe kater ligt naast me op de bank te slapen.
4 weken geleden zag ik hem in het asiel en vond hem meteen leuk. Geert moest nog gecastreerd worden, dus ik kon hem 2 dagen later ophalen. Thuisgekomen begon hij meteen nieuwsgierig het huis te verkennen. Ook liet hij zich aaien en gaf kopjes. Ik zat op de bank en hij kwam naar me toe, dus ik kroelde hem over zijn kop, maar plotseling beet hij hard in mijn pols. Blijkbaar was hij toch nog niet zo op zijn gemak bij me! Het deed behoorlijk pijn en ik was erg geschrokken. Ik werd er draaierig van. Ik heb mijn hand onder de koude kraan gehouden en ben mijn kast gaan schilderen. Ik had 4 gaatjes in mijn pols, maar verder zag ik niets. In de loop van de middag werd mijn hand wat stijf en pijnlijk, maar 's nachts werd het erger. De volgende ochtend heb ik de huisartsenpost gebeld en ik kon meteen komen. Ik kreeg een antibiotica-kuur en een tetanusinjectie. Ik heb mijn hand een paar dagen niet kunnen gebruiken.
Met Tibbe (zo heb ik de lieverd genoemd) leek het goed te gaan, maar na een paar dagen zagen wij dat hij zijn privébezit wel erg vaak waste. Na inspectie zagen wij dat er een wondje zat, dus na overleg met het asiel, kat vangen en naar de dierenarts.

Daar bleek dat hij tijdens de castratie een infectie had opgelopen ("Gebeurt anders nooit!"). Dus poes ook aan de antibiotica en een lampenkap om, want hij mocht er voorlopig niet aankomen, het zat niet mee. Pas na 10 dagen kon de kap eraf, wat een feest. Sinds een week is hij ook buiten aan het wennen. Helaas is hij al een paar keer aangevallen door een grote zwarte zwerfkater, maar hij laat zich, ondanks de wonden, niet op zijn kop zitten en wil graag naar buiten. We moeten nog wel een beetje aan elkaar wennen, want hij heeft een ander karakter dan Poes, maar ik denk dat het wel gaat lukken met hem, hij heeft zijn gezicht mee.....




woensdag 25 januari 2017

Voornemens en mispoes

2017 is alweer bijna een maand oud. Ik hoop van harte dat er dit jaar niet meer, maar minder terroristen de mogelijkheid krijgen onschuldige mensen te vermoorden en/of te martelen. Helaas zijn de eerste aanslagen van 2017 al te betreuren. Geweld is van alle tijden wordt er gezegd, maar er is nog nooit zo veel massavernietigingswapentuig in de handel geweest. Het enge daarbij is ook dat er nog nooit zo gemakkelijk aan te komen is, mede dankzij het wereldwijde web.

Genoeg hierover, er wordt al te veel negatief nieuws de wereld in gestuurd. Kunnen we niet, net als vroeger, ons druk maken over het wel en wee in onze eigen omgeving? Natuurlijk sluiten we onze ogen niet voor de ellende van andere mensen, storten we geld in de hoop dat het bij de juiste mensen terecht komt, maar veel mensen, waaronder ikzelf, worden depressief van die tsunami van slecht nieuws van over de hele wereld, waar je machteloos tegenover staat.

Ik heb me voorgenomen dit jaar geen berichten meer naar mijn kinderen te sturen. Als ze me willen opzoeken zijn ze welkom, maar ik blijf niet smeken. Graag of niet.

Een ander voornemen is gitaarles. Ik heb al een leuke proefles gehad, waardoor ik de hoop heb dat het me in dit leven nog gaat lukken een liedje te spelen. Voorlopig 20 minuten per week, dat is al pittig geprijsd, maar de docent is een professional. Je moet toch thuis elke dag oefenen.

Een ander voornemen is: meer lachen, want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Voor het geval het een dag niet spontaan lukt, heb ik een moppenkalender in de w.c. gehangen. Nou zijn het moppen uit de Panorama, dus het niveau is soms bedenkelijk, juist daarom ook soms verfrissend en dat komt dan weer goed uit op deze plek.

O ja, ik heb me opnieuw voorgenomen regelmatig iets op mijn blog te zetten. Ik sta mijzelf dan toe dat het niet altijd even geestig of boeiend hoeft te zijn, want mijn leven is nou eenmaal niet altijd grappig of boeiend. Nu schijn ik wel vaak te overdrijven, maar een verhaal verzinnen is toch iets anders. Een goede tip van een schrijver is om dingen die je ziet of meemaakt meteen te noteren.

Vorige week is de liefste kater van de wereld gestorven. Hij is 19 jaar geworden, waarvan hij er bijna 12 bij mij heeft gewoond. Het was een heerlijk dier, waar je altijd bij terecht kon. Hij is vredig ingeslapen en we hebben hem zelf in onze tuin begraven. Dat vind ik een goed gevoel. Ik mis Poes.

Tot de volgende blog!