woensdag 20 januari 2016

Weer een nieuw jaar

We zitten al weer in de 3e week van het jaar en weer is de kerstboodschap in de ontelbare kerstliederen tevergeefs geweest. Het grote leed in de wereld lijkt alleen maar groter te worden. Steeds meer mensen op de vlucht, gedood door bommen of stervend van honger. Door alle media word je er, of je wilt of niet, met je neus opgedrukt. Het lijkt of er veel meer slechte dan goede mensen zijn, maar dat is niet zo. De slechte maken alles stuk en krijgen veel meer aandacht.

Daarom voelt het gek om een onbenullig stukje te schrijven over wat ik zoal in mijn kleine wereldje meemaak. Aan de andere kant is het misschien juist fijn om het over gewone dingen te hebben. De maand december vind ik trouwens al jaren geen echte feestmaand meer. Deze maand mis ik mijn kinderen des te meer; zij missen mij blijkbaar niet, ik zal er nooit aan wennen. Gelukkig heb ik mijn lieve man en andere familie nog wel. Sinterklaas wordt niet meer gevierd. Iedereen heeft het te druk om cadeau's te zoeken, laat staan surprises en gedichten te maken. Ik mis het: het geheimzinnige gedoe van te voren en de vrolijkheid van pakjesavond. We hebben wat afgelachen op die avonden. Het lijkt honderd jaar geleden. Ik zet nog wel een kerstboom neer en Anton had het huis en het prieel mooi versierd met lichtjes. De kerstdagen waren wel gezellig met wat familie en lekker eten, niet te overdadig. Oudejaarsavond was, op Herman Finkers en vuurwerk na, een gewone avond.Van chagrijn ben ik om twaalf uur niet eens naar buiten gegaan. Er kwam ook niemand bij ons wensen overigens, dus we lagen er om kwart over een in.

Affijn, genoeg geklaagd, nu kijken wat 2016 ons brengt. Ik word ouder en de meeste mensen in mijn omgeving ook vanzelf. Steeds meer popsterren uit mijn jeugd gaan dood. Mentaal, fysiek, letterlijk en figuurlijk loop ik al achter, waar ik eigenlijk niet mee zit. Dat is toch zorgelijk, je moet toch met je tijd meegaan. Vooral digitaal moet ik eigenlijk bijscholing hebben. Mijn tante gaat me bijles geven voor het blog. Ik heb ook nog geen smartphone. Ik mis daardoor veel, hoewel aan berichtjes als: "wat is het koud!, "lekker chillen" of "ik eet vanavond boerenkool" met bijbehorende foto's mis je niet veel. Ik zit op Facebook, uit nieuwsgierigheid, maar sommige mensen zetten daar ALLES op. Hebben of niets anders te doen, of kunnen alles tegelijk. Ik denk volgens mij wel modern en genuanceerd. Anton, die dit jaar 60 wordt, heeft de laatste tijd echter steeds vaker het wat ik het “Jaap Kooiman-commentaar” noem, met name op t.v.-programma’s en bekende Nederlanders, waarvan hij er ook een toenemend aantal niet kan verdragen. Steeds meer jonge volwassenen zijn in zijn ogen “snotneusies”. Voorbeeld: in een woonprogramma koopt een, weliswaar bovenmodaal stel, van in de dertig een tweede huis; “Moet je die “snotneusies” nou zien!” Als je zelf ouder wordt groeit het aantal snotneusies ook. Ik noem hem steeds vaker “Jaap”. Hij geeft toe dat hij te laat geboren is, draait liever plaatjes op de jukebox, dan een cd. Hij heeft een sterke hang naar alles wat oud is. Waar moet dat heen?

Mijn voornemen dit jaar is meer werk te maken van mijn bedrijf. Om te beginnen heb ik me aangemeld als servicepunt en koffiestop bij de Stichting Fietsers Welkom. Ik hoop daardoor meer klanten te mogen verwelkomen. Manlief heeft een mooi fietsenrek voor mij gekocht met de naam van het bedrijf erop, heel echt. Als mijn lezers nou ook een beetje reclame maken...

Ondertussen werk ik ook nog steeds in de thuiszorg bij 2 oudere mensen. Vorige week werd ik onderweg verrast door een wolkbreuk en kwam als de spreekwoordelijke verzopen kat aan bij mijn 93-jarige cliënte. Ik mocht van haar mijn broek op de verwarming laten drogen en heb in mijn blote onderbroek gewerkt. Ik vond het niet erg, want het is meestal vijfentwintig graden boven nul bij haar in huis, en zij vond het heel grappig, maar bij mijn mannelijke cliënt zal ik dat niet doen, hoor!

Vandaag heb ik een raamkozijn geschilderd. Dat gaat ook steeds meer moeite kosten. Bovendien zie je het bijna niet, want het ongeverfde hout, zoog de verf gulzig op, maar mijn schouders helpen mij herinneren dat ik het heb gedaan. Er moeten nog zeker twee lagen bij.

In mei gaan we op vakantie naar Toscane, geen avontuurlijke reis, eigenlijk ook een beetje een ouwelullenvakantie; geheel verzorgd met een groep, maar ik verheug me er nu al op.

Maar eerst moet ik mijn certificaat Sociale Hygiëne nog halen.....