zondag 25 januari 2015

Nieuwe bril

Afgelopen donderdag heb ik mijn nieuwe bril opgehaald. De oude bril staat me ook best leuk en, belangrijker, ik kan er nog goed mee kijken, maar het montuur was een beetje dof geworden en ik had, nadat ik er op was geland, zodanig amateuristisch aan de pootjes zitten buigen, dat ik 'm gedeeltelijk gesloopt heb.

Zodoende liep ik op een rustige dinsdagmiddag na mijn werk een brillenwinkel binnen, die adverteerde met 50% korting. Een aardige opticieuse, die zelf ook een leuke bril op had, kwam me helpen een montuur uit te zoeken. Daar was ik wel blij om, want ten eerste ben ik een twijfeltrut en ten tweede kan je zelf met die wazige blik niet zien hoe de verschillende modellen je staan. Na een bril of 15 viel de keus op een kekke, rechthoekige rode bril met nog andere kleurtjes in het montuur, een van de nieuwste aanwinsten van de collectie. Een heel verschil met de halfronde bruinrode die ik had!

Toen volgde de oogmeting. Ik vind het soms lastig aan te geven welk glaasje beter of slechter is, het ligt vaak dicht bij elkaar. Daarbij besloegen de glaasjes ook steeds, wat het er ook niet gemakkelijker op maakte. Conclusie was dat ik voor veraf en dichtbij sterkere glazen nodig had en de cylinder was ook beroerder geworden. Jammer, maar het zal wel met leeftijd te maken hebben. De prijs viel me 100% mee, dus opgetogen toog ik huiswaarts.

Na ruim een week kreeg ik een mailtje dat ie klaarlag. Ik was nog behoorlijk verkouden, maar ik kon natuurlijk niet langer wachten. Na het op maat stellen deed het meisje hem in een mapje, maar, het kind in mij wilde hem natuurlijk meteen op. Een soort jarig gevoel overviel me, dus ik dacht dat iedereen aan me kon zien dat ik een nieuwe bril ophad! Het was wel een beetje raar kijken, maar dat went wel, dacht ik. Manlief was ook positief.

Ik ben nu 4 dagen verder en de euforie is aardig tanende; mijn wimpers wapperen tegen het glas aan, gewoon lezen en van het beeldscherm lezen lukt niet lekker. Ik zit maar met mijn hoofd te knikken om te zien welk gedeelte van de glazen ik hebben moet, tevergeefs.
Daarnaast is het tot nu toe NIEMAND, maar dan ook NIEMAND opgevallen dat ik een nieuwe bril heb (gvd)! Morgen ga ik ermee terug!    

zaterdag 24 januari 2015

GEWETEN


Een woord met twee betekenissen, dat mij aan het filosoferen zette.

Het werkwoord: als ik toch alles had “geweten” op mijn 18de! Dan had mijn leven er nu volkomen anders uitgezien; ik stond in het gunstigste geval in een of andere musical, toneelvoorstelling of t.v. serie, in het andere geval was ik juf op een basisschool geworden, wat ik ook altijd leuk heb gevonden en had ik op dit moment waarschijnlijk ook nog steeds werk. Destijds leek het mij en mijn toenmalige partner verstandig dat ik kostwinner zou worden, zolang hij nog met zijn studie bezig was. Ik werd na het behalen van mijn Havo-diploma fulltime receptioniste bij een klein verzekeringskantoortje, zodat wij onze kamerhuur konden betalen. Het kwam niet bij me op dat we allebei een studiebeurs konden aanvragen, zodat we allebei een beroepsopleiding konden volgen. Ik had dan ook geweten hoe ik beter voor mezelf moest opkomen.

Dan het zelfstandig naamwoord: als alle mensen op deze wereld een “geweten” zouden hebben zou het leven van alle mensen op de wereld er volkomen anders uitzien. Dan was er geen honger, armoede, onderdrukking, genocide, martelingen, oorlog, hebzucht, egoisme, wapens, milieuvervuiling, ontbossing, dierenmishandeling, overbevissing, fanatici, terroristen, dictators, sadisten enzovoort, enzovoort.

Als alle mensen een geweten zouden hebben hadden we geen godsdiensten nodig, omdat we vanzelfsprekend elkaar zouden verzorgen en troosten.


donderdag 15 januari 2015

Zwemles


In het programma Man bijt hond, waarnaar ik regelmatig kijk, volgen ze een man van in de 60, die al bijna 20 jaar bezig is met zijn A-diploma. Als je hem ziet zwemmen lijkt het of ie nog maar een paar maanden bezig is. Het zwembad heeft een goede klant aan hem. Van het cursusgeld had hij beter in therapie kunnen gaan om van zijn watervrees af te komen. De geduldige zwemjuf lijkt er ook nog steeds in te geloven.

Hierdoor herinnerde ik me nog mijn eigen ervaring met het schoolzwemmen. Vanaf de 5e klas (nu groep 7) kregen we op school zwemles. Toen vond de overheid het nog belangrijk dat alle kinderen leerden zwemmen in dit waterrijke land.
Op vrijdag gingen we met de bus naar het zwembad. Ik ging graag naar school, maar de vrijdagochtend was de zwarte bladzijde van de week. Wat een bezoeking! Ik had donderdagavond al buikpijn. Vrijdagochtend had ik altijd diarree van de zenuwen. Die watervrees heb ik van mijn vader geërfd. Mijn moeder had als kind haar diploma in de ijskoude Zaan gehaald en kon goed zwemmen.

Na een jaar hadden de meeste kinderen al hun A, B, of zelfs C-diploma gehaald, maar deze badmuts stuntelde, met nog enkele water(vrees)ratten, nog steeds in het warme instructiebad. Ik durfde niet met mijn hoofd onder water, laat staan van de kant afduiken. Een deuk in mijn ego en zelfvertrouwen, temeer omdat ik met andere sporten toch boven het gemiddelde uitstak (!).

In de 6e mocht ik eindelijk in het diepe gaan oefenen met een kurk om. Dan sprong ik wel wijdbeens van de kant. De techniek was geen probleem, maar ik bleef bang dat ik zonk, dus ik zwom dicht langs de kant. Rugzwemmen was een drama, de zwemakela stak de haak onder mijn nek, schreeuwend: “buik omhoog!!” Watertrappelen met je vingers in de lucht, er kwam geen eind aan! In mijn herinnering waren er in de zestigerjaren geen zwemleraren die van kinderen hielden. Alle andere meesters en juffen op de lagere school vonden mij wel lief, dus het moet iets te maken hebben met het waterwezen.

Vlak voordat de lagereschooltijd was afgelopen heb ik het A-diploma met de hakken over het bad toch nog gehaald. Daar is het ook bij gebleven. Ik kan mezelf redden en voel me wel zekerder dan toen, maar duiken en onder water zwemmen durf ik nog altijd niet. Blijf jaloers op al die mensen, die zo achteloos en sierlijk van de kant af duiken.


Ik vind 2 jaar al lang om je A te halen, dus het zou mij verbazen als dat angstige mannetje het na 20 jaar nog zal lukken. De aanhouder wint, zeggen ze ….. 

zaterdag 3 januari 2015

Chinees

Vorige week zondag waren wij naar een optreden van de band The Blitsers in de Koppiesbar in Assendelft. Het begon om 16:00 uur, maar de ervaring had ons geleerd dat de heren, net als “echte” artiesten, zeker een uur later beginnen met spelen, dus we waren daar om ongeveer 17:00 uur. We hadden een heel eind gewandeld die middag en ik had me moe, maar voldaan op de bank geïnstalleerd met wat leeswerk, dus als het aan mij had gelegen waren we lekker thuis gebleven. Manlief echter had zich erg verheugd op dit uitje, dus meegaand als ik ben, sleepte ik me met frisse tegenzin naar de bad-, respectievelijk slaapkamer om me op te frissen, aan te kleden en wat uitgaanderige schmink op het bleke smoeltje te smeren. Na mijn gewoonlijke commentaar op zijn outfit (saai en te warm), gaf hij zich deze keer gewonnen en trok hij een overhemd aan.

Daar aangekomen was het al een gezellige en blauwe drukte, want men rookte er vrolijk op los. Helaas was de kwaliteit van het optreden niet geweldig; het geluid was te hard en niet in balans, de band was niet zo in vorm en het gekozen repertoire was niet mijn smaak. Toch zijn we wel even gebleven, want Ton, de DJ, verwelkomde ons heel hartelijk en draaide nog een paar leuke nummers. Om ongeveer 19:00 hadden we genoeg van het lawaai en de rook en reed IK ons weer veilig huiswaarts. Met de nadruk op IK, want als we samen ergens naartoe gaan wil HIJ altijd rijden, omdat vrouwen niet kunnen rijden. Na het nuttigen van wat alcoholische versnaperingen, stelt hij zijn mening echter tijdelijk bij, want dan is het toch wel prettig als ik terug rijd. Zwakkeling die ik ben doe ik dat ook nog.

We hadden niet veel trek, dus besloten we een loempia te halen bij de Chinees. Het was rustig en de laatste klanten vertrokken net. De immer glimlachende eigenaresse, Jennifer noemt ze zich, haar echte naam ligt vermoedelijk niet in het Zaanse gehoor, had daardoor alle tijd om met ons een klantenbindend praatje aan te knopen. Wij zaten daar niet om verlegen en doken in de leesmap, maar ik vond het onbeleefd om niet te reageren op haar gemaakt vriendelijke gewauwel. Mijn man heeft daar geen enkele moeite mee, hield zich doof en liet mij alle onnozele vragen beantwoorden over ZIJN zoon, die 5 jaar geleden voor een andere chinees had gewerkt. Ook vroeg ze waar de “galage” ook al weer was, dus ik geduldig uitleggen en vertellen dat ze alle merken repareren enz., maar zelfs toen liet hij mij het woord doen en gaf hij geen enkele sjoege, de klier.

Eindelijk waren de loempia’s klaar en voorlopig ik ook met de Chinees.


Nieuwe kansen


Al is het een kladje, ik kan niet typen als ik geen gezellige letter heb gekozen. Ook spelfouten laat ik niet staan. Dat is stom, want dan raak je uit je verhaal, als je tenminste een verhaal hebt. Ik heb al 4 weken geen verhaal geschreven, omdat ik niet weet waarover. Ik ben chagrijnig geweest rond de feestdagen en heb niks grappigs of opmerkelijks beleefd of ik kan het me niet herinneren.

Daarbij komt dat je niet alles het internet op moet gooien en niet te persoonlijk moet worden, want daarmee kan je mensen kwetsen. Ik wil wel een keer iets leuks over het koor schrijven, want we hebben best wel leuke optredens gehad en we hebben echt sopranen nodig, dus een beetje reclame kan geen kwaad. Sommige nummers klinken echt mooi. We hadden bijvoorbeeld veel succes met “Oh holy Night” tijdens het laatste kerstoptreden in Saenden. Sommige mensen waren echt ontroerd en dat is mooi om mee te maken. Morgen gaan we in De Schouw zingen, gelukkig geen kerstnummers meer!

Ondertussen zitten we al weer in 2015, de tijd vliegt voorbij als je ouder bent. Onze kinderen beseffen dat nog niet jammer genoeg. Ik ben zelf trouwens ook slordig met mijn tijd omgegaan vroeger en eigenlijk nog steeds. Je moet elke dag benutten en genieten. Als je hoort en ziet wat veel mensen in de wereld moeten doorstaan door rampen, oorlog of ziekte, schaam ik me voor mijn ontevredenheid.

Ik heb me voorgenomen positief en tevreden te zijn met het leven dat ik nu heb en niet te vaak achterom te kijken. Op naar het volgende verhaal....