dinsdag 25 juli 2017

Lekker fietsen!


Het is zondag half twee en manlief stelt voor een eindje te gaan fietsen met als doel een spontaan bezoek aan oom en tante in Krommeniedijk. Goed idee.

Het is nog niet helemaal gestopt met regenen, maar internet voorspelt een droge middag, dus we gaan opgewekt op weg. Voor de zekerheid prop ik nog twee noodponcho's in mijn fietstas, voor "jeweetnooit". We steken de Leeghwaterweg over en rijden de dijk naar de Engewormer op. Het begint te waaien en te regenen en binnen een minuut zijn we zeiknat. We besluiten te schuilen bij de Amerikaanse molen. Wie hem kent weet dat er weinig te schuilen valt en er staan al twee wandelaars op een droog randje. Ze schuiven toch een stukje voor ons op. De meneer zegt dat het om twee uur droog is. Dat geeft moed. Het wordt twee uur, het wordt kwart over twee en het lijkt wel harder te gaan regenen. Via de wieken van de molen druipt een straal water in mijn nek. Er komen drie degelijke fietsers met nog degelijker regenkleding hooghartig voorbij racen. Het stel naast ons komt uit Wormer en dat is nog een uur lopen. Zij zijn in hun t-shirtjes en bellen hun dochter. Ze komt eraan. Ze lopen alvast naar het eind van de dijk. Tegen half drie lijkt het eindelijk minder hard te regenen en wij trekken de regenponcho's van 1 euro aan. Al gauw blijkt dat ze inderdaad niet meer waard zijn, want ze scheuren al en waaien voor je snufferd en die capuchon kun je niet vastmaken. Ik houd hem met een hand vast, maar het waait stevig, dus om te voorkomen dat ik onderaan de dijk terecht kom, moet ik hem loslaten en mijn stuur pakken. Thuis hangen een stuk of 4 echte regenpakken en jassen...

Omdat onze kleren al behoorlijk nat zijn en er in de verte een grijze lucht te zien is, hebben we geen zin meer om op goed geluk naar Krommeniedijk te fietsen. Via de Zaanse Schans rijden we terug. De poncho's flapperen doelloos om ons heen en ik krijg de slappe lach als ik die van Anton als een parachute boven hem zie hangen. Thuis schijnt de zon weer. Ik ga niet meer zonder echte regenkleren fietsen.

Ik bel tante om te vragen of ze thuis zijn, dan pakken we de auto wel; ze zitten in Stavoren op een camping met een paraplu op gebak te eten. Dat zijn pas bikkels!


                                                                     

p.s. foto van een ander fietstochtje.







3 opmerkingen: