dinsdag 25 juli 2017

Lekker fietsen!


Het is zondag half twee en manlief stelt voor een eindje te gaan fietsen met als doel een spontaan bezoek aan oom en tante in Krommeniedijk. Goed idee.

Het is nog niet helemaal gestopt met regenen, maar internet voorspelt een droge middag, dus we gaan opgewekt op weg. Voor de zekerheid prop ik nog twee noodponcho's in mijn fietstas, voor "jeweetnooit". We steken de Leeghwaterweg over en rijden de dijk naar de Engewormer op. Het begint te waaien en te regenen en binnen een minuut zijn we zeiknat. We besluiten te schuilen bij de Amerikaanse molen. Wie hem kent weet dat er weinig te schuilen valt en er staan al twee wandelaars op een droog randje. Ze schuiven toch een stukje voor ons op. De meneer zegt dat het om twee uur droog is. Dat geeft moed. Het wordt twee uur, het wordt kwart over twee en het lijkt wel harder te gaan regenen. Via de wieken van de molen druipt een straal water in mijn nek. Er komen drie degelijke fietsers met nog degelijker regenkleding hooghartig voorbij racen. Het stel naast ons komt uit Wormer en dat is nog een uur lopen. Zij zijn in hun t-shirtjes en bellen hun dochter. Ze komt eraan. Ze lopen alvast naar het eind van de dijk. Tegen half drie lijkt het eindelijk minder hard te regenen en wij trekken de regenponcho's van 1 euro aan. Al gauw blijkt dat ze inderdaad niet meer waard zijn, want ze scheuren al en waaien voor je snufferd en die capuchon kun je niet vastmaken. Ik houd hem met een hand vast, maar het waait stevig, dus om te voorkomen dat ik onderaan de dijk terecht kom, moet ik hem loslaten en mijn stuur pakken. Thuis hangen een stuk of 4 echte regenpakken en jassen...

Omdat onze kleren al behoorlijk nat zijn en er in de verte een grijze lucht te zien is, hebben we geen zin meer om op goed geluk naar Krommeniedijk te fietsen. Via de Zaanse Schans rijden we terug. De poncho's flapperen doelloos om ons heen en ik krijg de slappe lach als ik die van Anton als een parachute boven hem zie hangen. Thuis schijnt de zon weer. Ik ga niet meer zonder echte regenkleren fietsen.

Ik bel tante om te vragen of ze thuis zijn, dan pakken we de auto wel; ze zitten in Stavoren op een camping met een paraplu op gebak te eten. Dat zijn pas bikkels!


                                                                     

p.s. foto van een ander fietstochtje.







dinsdag 4 juli 2017

liefdewerk?

De gitaar is goedgekeurd! Mijn leraar feliciteerde mij en ik ben er nu nog blijer mee. Ik oefen nu melodietjes met tegelijkertijd de bassnaren als begeleiding. Wel lastig, maar het klinkt veel echter. Samen spelen gaat nog niet zo lekker, omdat ik de noten niet zo vlot kan vinden.

Deze week was ik bij het werkoverleg van mijn team. Er wordt elke keer gewaarschuwd dat we de cliënten ons telefoonnummer NIET moeten geven. Sommige (verwarde) mensen bellen je dan op de meest ongewenste momenten en soms kun je zelfs gestalked worden.
Nu wil het geval dat ik wel de nummers van mijn cliënten heb en er niet bij heb nagedacht dat, zodra ik hen bel, zij mijn nummer ook hebben! Gelukkig heb ik er niet zo veel en tot nu toe ben ik nog niet gestalked.

Echter mevrouw H., met wie ik als vrijwilliger boodschappen doe, is op die manier ook in het bezit van mijn telefoonnummer gekomen en het is al gebeurd dat ze mij in mijn vakantie in paniek opbelde, dat er een ramp was gebeurd; haar klok stond stil en de technische man van het tehuis was ziek! Ik heb haar op de mij zo kenmerkende kordate wijze duidelijk gemaakt dat zij mij hierover niet kan lastig vallen.....

Vorige week dinsdag had ze een afspraak in het ziekenhuis en werd ik gevraagd haar te begeleiden. Het was ook boodschappendag, dus we spraken af als we klaar waren in het ziekenhuis de boodschappen te halen. Om 13:00 uur was de taxibus besteld en ik was om 12:45 uur ter plekke, maar de taxi stond er al en de chauffeur had haast, dus ik rende naar boven om haar op te halen. We waren een half uur te vroeg en de arts had twintig minuten uitloop. Toen we aan de beurt waren moest ik haar wakker maken. Er moesten drie onderzoeken worden gedaan om de diagnose en behandeling te bepalen. Twee daarvan konden dezelfde middag. Voor één onderzoek moet ze terugkomen. Op de afdeling Radiologie hebben we een uur zitten wachten. Toen we aan de beurt waren moest ik haar wakker maken. Daarna nog een half uur wachten bij de bloedafname. Ondertussen heb ik de taxi besteld, die binnen het uur kon komen. Buiten gekomen hebben we nog een kopje koffie gekocht aan de zorgboulevard. We hadden het nog maar nauwelijks opgedronken of de taxi kwam al, dat viel mee. We lieten ons afzetten bij het winkelcentrum, snel boodschappen doen, teruglopen, uitpakken, afscheid nemen ("duizend maal dank!"). Ik was om 17:00 uur weer thuis.

Vandaag ben ik weer meegegaan naar het ziekenhuis, waar de arts het noodzakelijk vond dat ze direct werd opgenomen, wat mevrouw helemaal niet erg vond, want thuis zit ze maar te tobben. Ik ben bij haar gebleven tot en met het intakegesprek. Ik moest nog terug naar het verzorgingshuis, omdat mijn fiets daar stond, dus ik belde de taxidienst. Ik mocht niet zonder mw. op haar kaartnummer mee, maar moest het zelf betalen! Bovendien kon het weer een uur duren voordat ik opgehaald werd, dus heb ik manlief gevraagd mij te halen (in zijn lunchpauze!). Daarna nog verslag uitgebracht bij het personeel van het tehuis, die ook net aan het lunchen waren. Alles bij elkaar heeft het weer vier uur vrije tijd gekost.

Ik vraag me af of er, als er geen vrijwilliger te vinden is, een betaalde kracht met haar mee zou gaan. Ik ben als vrijwilliger gaan werken, omdat ik me voor de samenleving wil inzetten, maar ik hoopte vooral ook dat ik dan een opstap naar betaald werk zou vinden. Die hoop heb ik inmiddels al laten varen, want er wordt steeds meer bezuinigd op personeel en meer verwacht van vrijwilligers. De activiteiten in het tehuis zijn best gezellig en medewerkers en bewoners waarderen je inzet zeker, maar bovengenoemde hulpverlening zou gewoon betaald moeten worden vind ik.