woensdag 7 december 2016

Bloedbank

Al jaren ben ik bloeddonor. Zo draag ik mijn drupje bij andere mensen te helpen beter te worden. Het is een kleine moeite en ik had nooit klachten na afloop, wel een goed gevoel. De sfeer in de bloedbank is ook altijd ontspannen en gezellig, waarschijnlijk ook vanwege het feit dat je voor de versnaperingen en drank niet hoeft te betalen.

Kort geleden heb ik aangeboden om plasma te geven, omdat het minder belastend voor je lichaam is. Bovendien is de bloedbank er blij mee, als je dat wilt. Het gaat op afspraak en het duurt iets langer voor je klaar bent, omdat je een deel van je bloed weer terugkrijgt.

Vorige maand ging ik voor het eerst plasma brengen. Het ging allemaal prima en ik verheugde me op een gezellige avond met mijn koormaatjes. We gingen deze keer niet zingen, maar een herfstkrans maken voor de afwisseling. Er stonden 2 lange tafels en wij schoven aan. Het was er warm en druk (en er was geen lege kruk!). We werden welkom geheten door Bernadette met koffie, thee en koek. Eerst moesten we de krans bekleden met mos. Het mos moest je met krammen vaststeken. Daarvoor had je wel een paar sterke handjes nodig, maar ik ben geen watje, dus ik perste er een stuk of 20 in, zodat het mos goed bleef zitten. Daarna waren de dennenappels aan de beurt. Ik had er net een ingestoken, toen ik het ontzettend warm kreeg. "Zal wel een opvlieger wezen", dacht ik, maar al gauw begon het te suizen in mijn hoofd en ik dook onder de tafel met mijn hoofd tussen mijn knieën. Na een minuutje stond ik weer op. Weer werd ik helemaal draaierig en ik moest maken dat ik buiten kwam, wilde ik niet omvallen. Na een tijdje met mijn hoofd tussen mijn knieën ging het weer beter en ik ging weer verder waar ik gebleven was. Ik was nog geen 5 minuten bezig of het tollen begon weer. Buiten knapte ik wel weer iets op, maar ik voelde me zo naar dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde. Ik baalde ervan dat ik de krans niet kon afmaken, maar Bernadette beloofde me dat zij dat voor me zou doen. Ik belde Anton om me te komen halen. Die schrok wel een beetje, omdat ik vrolijk de deur uit was gegaan. De volgende dag voelde ik me weer beter en ben weer gaan werken.

Vorige week had ik weer een afspraak bij de bloedbank en tijdens de keuring vertelde ik wat er na de vorige keer gebeurd was en of het met het plasma geven te maken had. De verpleegkundige vroeg mij of ik gesport had of een andere inspanning had geleverd en of ik erna goed gegeten en gedronken had, omdat je lichaam moet herstellen. Toen viel het kwartje; ten eerste had ik niet veel gedronken, ten tweede had ik niet bijster veel gegeten en ten derde had ik veel kracht gezet tijdens het bloemschikken! Ik wist niet dat plasma geven toch wel een aanslag op je lijf is.
Nadat ik goedgekeurd was, werd ik weer aangesloten op het apparaat en alles ging prima. Ik was bijna klaar, toen het weer begon te suizen in mijn hoofd en ik helemaal akelig werd. Ik wilde net een verpleegkundige roepen toen ze al naar me toe kwam, omdat ze me al weg zag trekken. Het bewijs, dat ze je goed in de gaten houden. Ze zette meteen het apparaat stil en liet de stoel achterover zakken. Ik kreeg een glas water en voelde me gelukkig al gauw beter. Ze vertelde dat ze in het vervolg minder bloed zullen afnemen, want dat 600 ml blijkbaar te veel voor mij is.
Ik moest nog even blijven liggen en kreeg van de lieve vrijwilligster nog soep en iets te eten. Alle lof voor het personeel bij de bloedbank. Daarna ben ik rustig naar huis gefietst.

Dit is geen anti-reclame voor de bloedbank en ik roep iedereen op bloeddonor te worden, jij wilt ook bloed krijgen als je dat nodig hebt!

Volgende maand ga ik weer, hoor!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten