dinsdag 28 juni 2016

wasstraat

Er zijn dagen dat ik beter thuis kan blijven en een boek gaan lezen, want dan gaat het ene na het andere mis. Gisteren was zo'n dag, maar daar kwam ik pas achter toen ik de nieuwe autowasstraat bij ons in de buurt binnenreed.

Ik vind het eigenlijk best wel een beetje eng in zo'n ding, maar ze zeggen dat het milieuvriendelijker, makkelijker en sneller is dan zelf thuis met emmers en tuinslang in de weer te gaan.

Een vriendelijke jongeman vroeg mij of dit de eerste keer was dat ik bij hem kwam wassen; ik beaamde dat. Hij vertelde stapsgewijs hoe het in zijn werk ging bij hem in de straat; in z'n vrij, de motor laten draaien, niet remmen, aan het einde van de straat kan je stofzuigen en na afloop bij de betaalautomaat betalen. "O.K., gaan we doen", antwoordde ik stoer en zelfverzekerd.

Hij gebaarde dat ik naar voren moest komen en moest stoppen, maar door de zenuwen vergat ik de auto in de Neutraalstand (stationair) te zetten (ik heb een automaat). Daardoor reed ie dus zelf door de wasstraat, wat ik helemaal niet in de gaten had! Ik hoorde de jongen wel roepen, maar ik had niet meteen door dat dat voor mij bedoeld was. Ik vond wel dat ik erg snel door de straat ging.... Pas toen er nog een jongen "HO, HO, HO" begon te schreeuwen, trapte ik op de rem. De jongen riep dat ik achteruit moest komen, toen zag ik dat de auto in de Drivestand stond. Wat een Domme Doos! "U rijdt door de wasstraat, mevrouw, dat is niet de bedoeling!" zei hij. Ik schrok en schaamde me rot, maar de jongen was erg aardig en we gingen het opnieuw proberen, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij dacht:"dom wijf, hoe moeilijk kan het zijn?" 

Met kloppend hart en een stuk langzamer rolde ik de wasstraat weer door. Opgelucht en zonder problemen reed ik de straat uit. Op naar de stofzuigerplaatsen. Ik pakte de dichtstbijzijnde grote slang, maar zag geen knop om hem aan te zetten. Ik hoorde wel een zacht geluid, dus ging toch maar beginnen met zuigen. Erg lekker ging het niet. Een meneer naast mij was ook bezig en zijn slang maakte een veel overtuigender zuiggeluid. Ik zwaaide wat met mijn slang in een poging het zuigen op gang te helpen. Dat had ik niet moeten doen, want er kwam een straal vies bruin water uit de buis op mijn bekleding en dashboard terecht! Ik rende naar de ingang van het bedrijf om een doek te halen. "Oh, dan heeft weer iemand water opgezogen, dan krijg je dat", zei mijn nieuwe vriend laconiek en gaf me een handdoekje mee. Gelukkig kreeg ik de vlekken er redelijk uit. Ik pakte de slang weer op en nu zat er zoveel zuigkracht in, dat er bijna een groot stuk plastic in verdween, ik kon het nog net op tijd grijpen. 

Nu nog naar de betaalautomaat, dat ging gelukkig goed, want de slagboom ging meteen open. 
Mijn vriend zwaaide me nog hartelijk uit. Oeps, het handdoekje niet teruggegeven....neem ik volgende keer wel mee.

Voor mijn eigen bestwil ben ik de rest van de dag thuis gebleven.

woensdag 15 juni 2016

Verjaardag

Heb net weer eens een paar kaarten geschreven, blijf het toch doen: een voor mijn zoon, een voor mijn schoonzusje en een voor mevrouw H. in het verzorgingshuis, met wie ik 1 keer in de twee weken een praatje maak en boodschappen doe. Zo ook afgelopen maandag.

We drinken eerst thee en zij vertelt wat ze de afgelopen weken heeft beleefd. Toen ze terug kwam van de bingo, was er € 20,- uit haar portefeuille verdwenen. Er zaten nog een paar biljetten in, maar ze is er zeker van dat er ook nog een van 20 bij zat. Een tijdje geleden is er ook een briefje van 5 verdwenen. Een van de verzorgenden heeft beloofd dat ze naar een vrijwilliger zal zoeken die met haar mee wil naar het politiebureau om aangifte te doen. Dat is natuurlijk een goedbedoeld, maar zinloos voorstel. De betreffende politieambtenaar zal moeite hebben zijn of haar gezicht in de plooi te houden en haar vermoedelijk afpoeieren. Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar voorzichtig gevraagd of ze het niet ergens anders ingestoken kan hebben of toch uitgegeven? Nee, het zat beslist in haar portefeuille in haar tas.

Ze steunt een aantal goede doelen, gaat graag uit en bestelt regelmatig, in mijn ogen, kitscherige en nutteloze prullaria uit allerlei catalogi, maar voor voedsel of kleding heeft ze weinig geld over. Ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag wilde ze deze keer toch iets nieuws hebben en had haar oog laten vallen op een paars truitje van € 10,-. Ze heeft het plaatje uitgeknipt en het telefoonnummer van het bedrijf erop geschreven. De rest van de gids heeft ze weggegooid. Volgens haar stond er geen artikelnummer bij, wat ik me niet kan voorstellen overigens, maar ze is ook hier heel zeker van. Daarom had ze geprobeerd telefonisch te bestellen, maar ze kreeg alleen een bandje te horen en kon niet verstaan wat er werd gevraagd. Ze vraagt mij of ik het eens wil proberen. Na een paar minuten wachten krijg ik een medewerkster aan de telefoon en geef ik de hoorn aan mevrouw H. (en zet onderwijl het volume hoger). Ze legt uit welk truitje ze wil hebben en dat er geen artikelnummer bij de foto staat, waarop de dame aan de andere kant prompt om het artikelnummer vraagt, waarop mevrouw H., die van nature al een bovengemiddeld stemgeluid heeft, met stemverheffing herhaalt dat er BESLIST GEEN nummer bij staat. De andere dame, beweert dat dat onmogelijk is. Mevrouw H. schreeuwt haar toe dat ze de gids er maar bij moet pakken, dan kan ze het zelf zien, maar de stoïcijnse medewerkster is onvermurwbaar. Al scheldend smijt mevrouw H. de hoorn op het toestel, overigens een groot voordeel van een ouderwetse telefoon; je kunt je frustratie toch enigszins kwijt door die hoorn neer te kwakken. Dat láát je wel met je dure smart-, of I-phone.

Als ze wat gekalmeerd is pak ik de rolstoel en hijs haar in haar bruine, wat smoezelige vest. Ze komt met veel moeite uit haar stoel en ploft steunend in de rolstoel. Meestal heeft ze dezelfde, zo goedkoop mogelijke boodschappen nodig: brood, crackers, worst, kaas, karnemelk, yoghurtdrink, sinaasappels, appels. Dit keer moet er ook iets lekkers voor bij de koffie gezocht worden om de bewoners op te trakteren. Gebak is veel te duur, dus koers ik naar de afdeling verpakte koeken en cakejes. Daar gaat een wereld voor haar open; ziet er allemaal even lekker uit en, niet onbelangrijk, heel voordelig! Ze kan gewoonweg niet kiezen en stapelt een stuk of 8 verschillende pakken van 6 stuks in het mandje. Als het te veel is, geen probleem, want de cakejes blijven maanden goed, dankzij de conserveermiddelen. Nog een zak kersenbonbons en klaar.

Zonder boodschappen heb ik er al “puur zo'n” kluif aan om de rolstoel met mevrouw (90 kilo schat ik) het vals plat op te duwen, maar met 3 tassen aan de stoel lukt het me nauwelijks. In haar kamer gekomen vraagt ze me of ik wat ruimte wil maken in haar kastjes. Daar vind ik 3 borden in stukken en wat borden en bekers, die niet zijn afgewassen. Afwasmiddel heeft ze niet, het kan wel met warm water, vindt ze. Nog even snel een doek door het kastje, daar is al lang niemand geweest, maar ik heb geen zin en tijd om alle planken te doen. O, daar staat toch een fles afwasmiddel achterin!

Ze bedankt me heel hartelijk voor mijn hulp en ik ben natuurlijk uitgenodigd op haar verjaardag te komen. Ik mag geen cadeautje meenemen, mijn aanwezigheid is het cadeau.
Ik zal kijken of ik voor deze lastige, eigenwijze, eenzame, lieve, oude vrouw een paars truitje kan vinden.....