donderdag 26 mei 2016

Etna

Wij waren twee weken geleden met vakantie op het eiland Sicilië. We hebben met een groep van 23 personen, waarvan de meerderheid ruimschoots boven de 50 jaar was, per touringcar het eiland rondgereden onder begeleiding van een reisleidster.

De eerste dag gingen we de nog werkende vulkaan Etna “bedwingen”. We reden naar de voet van de vulkaan, toen met de gondel tot een hoogte van ongeveer 2500 meter. Boven stond een medewerker, die ons waarschuwde dat we de verkeerde schoenen droegen, waar hij achteraf groot gelijk in had, want wij hadden, als enigen, onze zomerse sandaaltjes aan. Je kon wandelschoenen bij hem huren. Wij zagen het alleen niet zitten om met onze blote pootjes in andermans zweetschoenen te stappen en besloten het er maar op te wagen. Alle andere toeristen bekeken ons met leedvermaak, maar wij hielden ons groot.

Met een grote terreinwagen reden wij nog verder de vulkaan op. Daarboven wachtte een gids, met wie wij nog een stuk verder zouden klimmen richting krater. Eenmaal uit de wagen constateerden wij dat een paar dichte schoenen inderdaad geen overdreven luxe was. De berg bestond uit grote, kleine en hele kleine stukjes lava. Na 2 stappen zaten onze schoenen vol met Etna, en na 4 stappen nog sneeuw ook! Het uitzicht was echter prachtig en indrukwekkend, dus wij fotografeerden er lustig op los. De gids hebben wij links laten liggen, hetgeen hijzelf overigens ook met ons deed.. Dat was dus 18 euri over de “berg” gegooid.

We besloten de eerstvolgende pendelwagen terug te nemen en waarschuwden de groep dat wij alvast naar beneden gingen. De reisleidster had ons gezegd dat we waarschijnlijk pas om half 1 terug zouden zijn, de wandeling met de gids zou ongeveer een half uur duren en dan nog terug naar beneden met de gondel, dus wij hadden alle tijd beneden een bakkie koffie te nuttigen.

Voordat wij op zoek gingen naar de bus hadden we nog wel even tijd om langs de souvenirwinkeltjes te kuieren, dachten wij. Maar plotseling kwam de jongste dame van onze groep ons tegemoet rennen, roepend dat ze al op ons stonden te wachten! Wij schrokken ons rot en haastten ons naar de bus. We voelden ons behoorlijk opgelaten en boden natuurlijk excuses aan, maar enkele reisgenoten hadden wel commentaar. Toch begrijpen we nog steeds niet hoe de groep zo snel beneden was gekomen.

In elk geval hadden wij wel een koffiepauze gehad!

Hierna reden we zo'n 3 kwartier naar een restaurantje waar een heerlijke lunch voor ons klaarstond. Daarna reden we weer een heel eind terug om nog een treinritje over de Etna te maken. Dat zou om 1600 uur vertrekken, maar toen de trein arriveerde mochten we van de conducteur niet instappen! Na een uur verveeld hangen in de zon kwam er eindelijk een trein, waar we wel in mochten stappen. Net als wij hadden de meeste mensen van de groep meer zin om in het hotel onder het genot van een drankje nog even in de zon te zitten, maar ja, het programma moest afgemaakt worden.

Na een mooie, iets te lange rit van een uur, waren wij blij dat we met de bus naar het hotel werden gebracht, waar we maar liefst een half uur de tijd kregen om ons op te frissen voor het diner.

Het eten en de wijn smaakten heerlijk en de mensen aan tafel waren gezellig. Na deze eerste mooie, volle dag met veel bus/treinuren ging iedereen vroeg naar de kamer, want de volgende dag weer vroeg op!



vrijdag 6 mei 2016

De verhuizing

Op maandagmiddag 4 april heb ik in verzorgingshuis Nieuw Groenland een voorstelling van de dames van het Tomtheater(Theater Op Maat) gezien. Het speelde zich af in een verpleeghuis met demente of aan Alzheimer lijdende bewoners.

We zagen zeer herkenbare situaties en mensen, zoals een dochter, die haar moeder, mevrouw Zilver, verhuisde naar het tehuis. Ze voelde zich daar heel erg schuldig over en had daarom een hele lijst met instructies voor het personeel gemaakt; hoe haar moeder behandeld moest worden en gewend was zich te kleden e.d. Er woonde ook een agressieve vrouw, die tegen iedereen schreeuwde, een geweldig gespeelde tragi-komische rol. Een andere vrouw vroeg voortdurend of het buiten waaide, waarna ze steeds hetzelfde gedicht begon voor te dragen. Er was een stil nonnetje, die in een hoekje zat te breien.

Er waren zeer pijnlijke, maar ook hilarische situaties in het stuk verwerkt, die voor ons, vrijwilligers en personeel van Nieuw Groenland herkenbaar, maar ook leerzaam waren. Zo oordeelde de dochter van mevrouw Zilver over de dochter van een andere bewoonster, dat deze haar moeder te weinig bezocht, terwijl ze de achtergrond en reden daarvan helemaal niet kende.

Ook zag je hoe het personeel, door o.a. hoge werkdruk of privé-problemen, soms ongeduldig reageerde of verkeerde inschattingen maakte.

Er werd ook gezongen in het stuk. Verrassend goed vond ik de teksten op bekende nummers van o.a. Herman van Veen en Robert Long, zeer ontroerend en goed gezongen en begeleid op de gitaar.

Ik was erg onder de indruk van de kwaliteit en bevlogenheid van deze bijzondere toneelgroep. De actrices werken allemaal in de zorg. Ik had het niet willen missen.

Ondanks het droevige thema eindigde het stuk vrolijk met een gezellig meezinglied.

TOM is een aanwinst voor alle werkenden in de zorg, maar ook voor iedereen die in eigen kring te maken heeft of krijgt met Alzheimerpatiënten.