woensdag 7 december 2016

Bloedbank

Al jaren ben ik bloeddonor. Zo draag ik mijn drupje bij andere mensen te helpen beter te worden. Het is een kleine moeite en ik had nooit klachten na afloop, wel een goed gevoel. De sfeer in de bloedbank is ook altijd ontspannen en gezellig, waarschijnlijk ook vanwege het feit dat je voor de versnaperingen en drank niet hoeft te betalen.

Kort geleden heb ik aangeboden om plasma te geven, omdat het minder belastend voor je lichaam is. Bovendien is de bloedbank er blij mee, als je dat wilt. Het gaat op afspraak en het duurt iets langer voor je klaar bent, omdat je een deel van je bloed weer terugkrijgt.

Vorige maand ging ik voor het eerst plasma brengen. Het ging allemaal prima en ik verheugde me op een gezellige avond met mijn koormaatjes. We gingen deze keer niet zingen, maar een herfstkrans maken voor de afwisseling. Er stonden 2 lange tafels en wij schoven aan. Het was er warm en druk (en er was geen lege kruk!). We werden welkom geheten door Bernadette met koffie, thee en koek. Eerst moesten we de krans bekleden met mos. Het mos moest je met krammen vaststeken. Daarvoor had je wel een paar sterke handjes nodig, maar ik ben geen watje, dus ik perste er een stuk of 20 in, zodat het mos goed bleef zitten. Daarna waren de dennenappels aan de beurt. Ik had er net een ingestoken, toen ik het ontzettend warm kreeg. "Zal wel een opvlieger wezen", dacht ik, maar al gauw begon het te suizen in mijn hoofd en ik dook onder de tafel met mijn hoofd tussen mijn knieën. Na een minuutje stond ik weer op. Weer werd ik helemaal draaierig en ik moest maken dat ik buiten kwam, wilde ik niet omvallen. Na een tijdje met mijn hoofd tussen mijn knieën ging het weer beter en ik ging weer verder waar ik gebleven was. Ik was nog geen 5 minuten bezig of het tollen begon weer. Buiten knapte ik wel weer iets op, maar ik voelde me zo naar dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde. Ik baalde ervan dat ik de krans niet kon afmaken, maar Bernadette beloofde me dat zij dat voor me zou doen. Ik belde Anton om me te komen halen. Die schrok wel een beetje, omdat ik vrolijk de deur uit was gegaan. De volgende dag voelde ik me weer beter en ben weer gaan werken.

Vorige week had ik weer een afspraak bij de bloedbank en tijdens de keuring vertelde ik wat er na de vorige keer gebeurd was en of het met het plasma geven te maken had. De verpleegkundige vroeg mij of ik gesport had of een andere inspanning had geleverd en of ik erna goed gegeten en gedronken had, omdat je lichaam moet herstellen. Toen viel het kwartje; ten eerste had ik niet veel gedronken, ten tweede had ik niet bijster veel gegeten en ten derde had ik veel kracht gezet tijdens het bloemschikken! Ik wist niet dat plasma geven toch wel een aanslag op je lijf is.
Nadat ik goedgekeurd was, werd ik weer aangesloten op het apparaat en alles ging prima. Ik was bijna klaar, toen het weer begon te suizen in mijn hoofd en ik helemaal akelig werd. Ik wilde net een verpleegkundige roepen toen ze al naar me toe kwam, omdat ze me al weg zag trekken. Het bewijs, dat ze je goed in de gaten houden. Ze zette meteen het apparaat stil en liet de stoel achterover zakken. Ik kreeg een glas water en voelde me gelukkig al gauw beter. Ze vertelde dat ze in het vervolg minder bloed zullen afnemen, want dat 600 ml blijkbaar te veel voor mij is.
Ik moest nog even blijven liggen en kreeg van de lieve vrijwilligster nog soep en iets te eten. Alle lof voor het personeel bij de bloedbank. Daarna ben ik rustig naar huis gefietst.

Dit is geen anti-reclame voor de bloedbank en ik roep iedereen op bloeddonor te worden, jij wilt ook bloed krijgen als je dat nodig hebt!

Volgende maand ga ik weer, hoor!



dinsdag 15 november 2016

Gitaar

't Is weer voorbij, die mooie zomer. Het is half vijf en ik zit met de kaarsjes aan en de radio op Classic FM. Het is druilerig herfstweer. Ik heb weer de bladeren niet van het gras geharkt, zoals ik mijn lief 2 dagen geleden heb beloofd. Daar scoor ik geen punten mee, maar maak het goed met mijn gehaktballen, hoop ik.

Koffie Kalf heeft een teleurstellend aantal bezoekers (11), respectievelijk omzet gehad dit jaar. Ik kan niet zeggen waar het aan heeft gelegen; het is een combinatie van factoren. Toch ga ik het volgend jaar nog een keer proberen met een nieuw uithangbord en flyers. Ik heb wel het certificaat Sociale Hygiëne gehaald gelukkig.

Voor mijn verjaardag heb ik een gitaar gekregen. Ik heb een leerboek met cd erbij en heb hem zo goed mogelijk gestemd, maar veel verder kom ik niet. In het boek staat dat je al vrij snel een liedje kunt spelen. Dat lijkt me helemaal te gek, dat je zo nonchalant dat ding onder je arm neemt en begint te spelen. Ik zal er toch een leraar bij nodig hebben, want ik heb helaas niet voldoende muzikale genen geërfd. Ik zie me al fietsen met de gitaar op mijn rug; maak je toch al indruk mee, al kun je nog geen noot spelen. Heb je toch een bepaalde meerwaarde. Zou het nog lukken op mijn 59e? Ze zeggen dat je nooit te oud bent om te leren en dat het goed voor je hersenen is een instrument te leren spelen.

Ik houd ook van zingen en ben lid van (dames)Popkoor Inspiratie. Hartstikke leuk, mede door de gezelligheid met elkaar. In december hebben we weer een paar kerstoptredens (zie de website www.popkoorinspiratie.nl). Kom kijken en luisteren!

Ik zal morgen een gitaarleraar bellen, wordt vervolgd.













zondag 18 september 2016

meidenweekend

Na weken van voorpret is het eindelijk zover, ons meidenweekend.

We, 4 zussen en een moeder/vriendin, hebben een bungalow geboekt op het Landgoed Ginkelduin in Leersum. We komen alle vijf uit een andere stad en de Hoge Veluwe ligt voor allemaal ongeveer even ver rijden.

Ik kom als eerste op het park aan. Dat is best vreemd, want ik ben nog nooit in mijn eentje naar een vakantiepark gegaan. Een vriendelijke receptioniste geeft mij de sleutel van de bungalow, een slagboomkaartje voor elke auto, een plattegrond en een golf van informatie, waarvan ik maar een klein deel kan onthouden. Ik stap weer in de auto en begin de zoektocht naar het huisje. Ja, daar is het hertenkampje en een slagboom. Het kaartje invoeren en ja hoor, de slagboom gaat omhoog. Midgetgolfbaan en dan een scherpe bocht naar links het donkere bos in. "Dit is vast niet goed", denk ik, maar dan doemt er toch een huisje op en iets verderop zie ik een bordje met "ons" nummer 2! Ik ben best trots op mezelf en ga gauw het huisje binnen. Er hangt een sterke chloorlucht wat ik altijd verdacht vind. Het is erg donker binnen, eerst alle lampen maar eens aan. Daar zitten allemaal spaarlampen in, die bijbehorend spaarzaam licht geven. Het is modern ingericht en de keuken is van alle gemakken voorzien, en, belangrijk, het is schoon.

Ik haal mijn spullen uit de auto en ga de boodschappen opruimen. Ik krijg een berichtje van zus 2, dat ze verwacht er over een half uur te zijn. Ik breng mijn auto naar de centrale parkeerplaats en loop, zo blijkt later, ontiegelijk om terug naar de bungalow. Ik heb namelijk het oriëntatiegevoel van mijn moeder niet geërfd helaas. Nou ja, nu is dat niet belangrijk, want ik heb alle tijd.

Ik ben net bezig het tweede bed op te maken, als de telefoon gaat; zus staat bij de receptie, dus die moet ik ophalen met het slagboomkaartje. Ik loop weer een ontiegelijk end om, maar dat mag de pret niet drukken. Ik stap bij haar in en moet  weer goed opletten waar we het "Enge Bos" in moeten.

Nadat we iets gedronken hebben gaan wij, de twee oudste zusters, macaroni en salade klaarmaken. Een uurtje later arriveren jongste zus (4) met moeder, en even later maakt zus 3 de meidengroep compleet. Wat er allemaal uit die auto's komt, proviand, spelletjes en kleurboeken om 3 weken zoet te zijn.

De maaltijd smaakt ons prima in de boslucht. We wandelen het park over en bespreken de plannen voor de volgende dag. De weersverwachting is typisch Hollands, zonnige perioden met wind, af en toe een bui en rond de 20 graden. We besluiten te gaan fietsen. We hoeven er maar 2 te huren, want er zijn er 3 van huis meegenomen. In de avond doen we gezellig spelletjes en lezen wat.

De volgende ochtend kan ik zo aanschuiven aan een heerlijk verzorgd ontbijt met warme broodjes, jus d'orange en eitjes.

Tegen de middag stopt het met regenen en komt de zon door. Goedgemutst pakken we de fietsen, de regenjassen, om een paar kilometer Utrechtse heuvelrugroute te rijden. Na 200 meter begint het gezellig te regenen. We stoppen om onze regencapes aan te trekken, hebben we die tenminste niet voor niks meegenomen. Na 200 meter stopt het met regenen, maar we houden de capes nog maar even aan, vallen we ook meteen lekker af door het zweten. Het valt ons tegen dat er meerdere heuvelruggen zijn. Zus 4 heeft het fietsroutekaartje en wijst de weg, maar er ontstaat toch nog enige discussie over de juiste richting, waar ik me overigens niet mee bemoei. Ik ben de oudste, dus de wijste.

We rijden door het historische centrum van Amerongen en het gelijknamige kasteel. Daarna fietsen we achter elkaar aan een heel eind door het bos, wat af en toe wel wat glibberig is. Zus 4 vertelt onderweg dat de Oostvaarders Plassen vlakbij moeten liggen, maar er liggen er in het bos ook genoeg, dus we laten ze met rust. Het wordt warmer en we blazen even uit bij een picknickplek. Helaas heeft niemand van ons eraan gedacht een picknickmand mee te nemen, dus we doen ons te goed aan 1 appel, 1 pepermuntje en een slok water. Beetje dom, maar dan hebben we straks lekker trek bij de vlees/kaas- fondue. De laatste lootjes trappen we met enige moeite weg en even later ploffen we neer met een glas wijn en wat lekkers, waarna zussen 3 en 4 de fonduetafel gaan verzorgen.

We hebben het bar gezellig en smullen van alle lekkere gezonde en ongezonde dingen. Wat een verwennerij. Na het eten doen we nog een spelletje en de kleurboeken en potloden komen te voorschijn, maar ik vind het monnikenwerk, al die kleine vakjes!

De volgende ochtend trakteert moeder ons op een ontbijt in het restaurant op het park. We worden hartelijk ontvangen en er is van alles te kiezen. Zus 2 en ik zoeken naar de gewone boter. Bij navraag blijkt dat het niet in het assortiment zit. De gastvrouw haalt speciaal voor ons uit de keuken een grote klont boter. De andere meiden vinden het overdreven, maar wij hebben allebei een hekel aan margarine op je brood! Tijdens het eten breekt er een hevige hagelbui los, terwijl de zon blijft schijnen, heel bijzonder.

's Middags gaan we met de auto naar Wijk bij Duurstede, waar een wijnfeest is en de winkels open zijn. Het is gelukkig droog, maar er hangen wel buien boven de stad. We gaan op een mooi terras met uitzicht op het rivierenkruispunt zitten, waar het na 5 minuten begint te regenen. We steken opgewekt de paraplu's op, maar de eigenaar komt snel de grote parasol voor ons opdraaien. We winkelen nog wat en kopen knopen, jasjes en een horloge. In de kerk repeteert een klein koortje, wat moeder zeer ontroert. Het weer klaart op en we strijken neer op een terras aan het plein. We bestellen wijn en bitterballen en hebben een hoop lol, het is afzien.

Terug bij de bungalow kunnen we nog even in de zon zitten. Zus 3 zwaaien we na het eten uit, wij blijven nog een nachtje. Maandagochtend is het huisje in een mum van tijd opgeruimd, waarna we de auto's inladen en hartelijk afscheid van elkaar nemen: "dank voor alles en goeie reis, volgend jaar weer!" Het weekend is omgevlogen, zoals altijd.

Ik sluit het huisje weer af, lever de sleutel in en weer loop ik een ontiegelijk end om naar mijn auto......

dinsdag 28 juni 2016

wasstraat

Er zijn dagen dat ik beter thuis kan blijven en een boek gaan lezen, want dan gaat het ene na het andere mis. Gisteren was zo'n dag, maar daar kwam ik pas achter toen ik de nieuwe autowasstraat bij ons in de buurt binnenreed.

Ik vind het eigenlijk best wel een beetje eng in zo'n ding, maar ze zeggen dat het milieuvriendelijker, makkelijker en sneller is dan zelf thuis met emmers en tuinslang in de weer te gaan.

Een vriendelijke jongeman vroeg mij of dit de eerste keer was dat ik bij hem kwam wassen; ik beaamde dat. Hij vertelde stapsgewijs hoe het in zijn werk ging bij hem in de straat; in z'n vrij, de motor laten draaien, niet remmen, aan het einde van de straat kan je stofzuigen en na afloop bij de betaalautomaat betalen. "O.K., gaan we doen", antwoordde ik stoer en zelfverzekerd.

Hij gebaarde dat ik naar voren moest komen en moest stoppen, maar door de zenuwen vergat ik de auto in de Neutraalstand (stationair) te zetten (ik heb een automaat). Daardoor reed ie dus zelf door de wasstraat, wat ik helemaal niet in de gaten had! Ik hoorde de jongen wel roepen, maar ik had niet meteen door dat dat voor mij bedoeld was. Ik vond wel dat ik erg snel door de straat ging.... Pas toen er nog een jongen "HO, HO, HO" begon te schreeuwen, trapte ik op de rem. De jongen riep dat ik achteruit moest komen, toen zag ik dat de auto in de Drivestand stond. Wat een Domme Doos! "U rijdt door de wasstraat, mevrouw, dat is niet de bedoeling!" zei hij. Ik schrok en schaamde me rot, maar de jongen was erg aardig en we gingen het opnieuw proberen, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij dacht:"dom wijf, hoe moeilijk kan het zijn?" 

Met kloppend hart en een stuk langzamer rolde ik de wasstraat weer door. Opgelucht en zonder problemen reed ik de straat uit. Op naar de stofzuigerplaatsen. Ik pakte de dichtstbijzijnde grote slang, maar zag geen knop om hem aan te zetten. Ik hoorde wel een zacht geluid, dus ging toch maar beginnen met zuigen. Erg lekker ging het niet. Een meneer naast mij was ook bezig en zijn slang maakte een veel overtuigender zuiggeluid. Ik zwaaide wat met mijn slang in een poging het zuigen op gang te helpen. Dat had ik niet moeten doen, want er kwam een straal vies bruin water uit de buis op mijn bekleding en dashboard terecht! Ik rende naar de ingang van het bedrijf om een doek te halen. "Oh, dan heeft weer iemand water opgezogen, dan krijg je dat", zei mijn nieuwe vriend laconiek en gaf me een handdoekje mee. Gelukkig kreeg ik de vlekken er redelijk uit. Ik pakte de slang weer op en nu zat er zoveel zuigkracht in, dat er bijna een groot stuk plastic in verdween, ik kon het nog net op tijd grijpen. 

Nu nog naar de betaalautomaat, dat ging gelukkig goed, want de slagboom ging meteen open. 
Mijn vriend zwaaide me nog hartelijk uit. Oeps, het handdoekje niet teruggegeven....neem ik volgende keer wel mee.

Voor mijn eigen bestwil ben ik de rest van de dag thuis gebleven.

woensdag 15 juni 2016

Verjaardag

Heb net weer eens een paar kaarten geschreven, blijf het toch doen: een voor mijn zoon, een voor mijn schoonzusje en een voor mevrouw H. in het verzorgingshuis, met wie ik 1 keer in de twee weken een praatje maak en boodschappen doe. Zo ook afgelopen maandag.

We drinken eerst thee en zij vertelt wat ze de afgelopen weken heeft beleefd. Toen ze terug kwam van de bingo, was er € 20,- uit haar portefeuille verdwenen. Er zaten nog een paar biljetten in, maar ze is er zeker van dat er ook nog een van 20 bij zat. Een tijdje geleden is er ook een briefje van 5 verdwenen. Een van de verzorgenden heeft beloofd dat ze naar een vrijwilliger zal zoeken die met haar mee wil naar het politiebureau om aangifte te doen. Dat is natuurlijk een goedbedoeld, maar zinloos voorstel. De betreffende politieambtenaar zal moeite hebben zijn of haar gezicht in de plooi te houden en haar vermoedelijk afpoeieren. Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar voorzichtig gevraagd of ze het niet ergens anders ingestoken kan hebben of toch uitgegeven? Nee, het zat beslist in haar portefeuille in haar tas.

Ze steunt een aantal goede doelen, gaat graag uit en bestelt regelmatig, in mijn ogen, kitscherige en nutteloze prullaria uit allerlei catalogi, maar voor voedsel of kleding heeft ze weinig geld over. Ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag wilde ze deze keer toch iets nieuws hebben en had haar oog laten vallen op een paars truitje van € 10,-. Ze heeft het plaatje uitgeknipt en het telefoonnummer van het bedrijf erop geschreven. De rest van de gids heeft ze weggegooid. Volgens haar stond er geen artikelnummer bij, wat ik me niet kan voorstellen overigens, maar ze is ook hier heel zeker van. Daarom had ze geprobeerd telefonisch te bestellen, maar ze kreeg alleen een bandje te horen en kon niet verstaan wat er werd gevraagd. Ze vraagt mij of ik het eens wil proberen. Na een paar minuten wachten krijg ik een medewerkster aan de telefoon en geef ik de hoorn aan mevrouw H. (en zet onderwijl het volume hoger). Ze legt uit welk truitje ze wil hebben en dat er geen artikelnummer bij de foto staat, waarop de dame aan de andere kant prompt om het artikelnummer vraagt, waarop mevrouw H., die van nature al een bovengemiddeld stemgeluid heeft, met stemverheffing herhaalt dat er BESLIST GEEN nummer bij staat. De andere dame, beweert dat dat onmogelijk is. Mevrouw H. schreeuwt haar toe dat ze de gids er maar bij moet pakken, dan kan ze het zelf zien, maar de stoïcijnse medewerkster is onvermurwbaar. Al scheldend smijt mevrouw H. de hoorn op het toestel, overigens een groot voordeel van een ouderwetse telefoon; je kunt je frustratie toch enigszins kwijt door die hoorn neer te kwakken. Dat láát je wel met je dure smart-, of I-phone.

Als ze wat gekalmeerd is pak ik de rolstoel en hijs haar in haar bruine, wat smoezelige vest. Ze komt met veel moeite uit haar stoel en ploft steunend in de rolstoel. Meestal heeft ze dezelfde, zo goedkoop mogelijke boodschappen nodig: brood, crackers, worst, kaas, karnemelk, yoghurtdrink, sinaasappels, appels. Dit keer moet er ook iets lekkers voor bij de koffie gezocht worden om de bewoners op te trakteren. Gebak is veel te duur, dus koers ik naar de afdeling verpakte koeken en cakejes. Daar gaat een wereld voor haar open; ziet er allemaal even lekker uit en, niet onbelangrijk, heel voordelig! Ze kan gewoonweg niet kiezen en stapelt een stuk of 8 verschillende pakken van 6 stuks in het mandje. Als het te veel is, geen probleem, want de cakejes blijven maanden goed, dankzij de conserveermiddelen. Nog een zak kersenbonbons en klaar.

Zonder boodschappen heb ik er al “puur zo'n” kluif aan om de rolstoel met mevrouw (90 kilo schat ik) het vals plat op te duwen, maar met 3 tassen aan de stoel lukt het me nauwelijks. In haar kamer gekomen vraagt ze me of ik wat ruimte wil maken in haar kastjes. Daar vind ik 3 borden in stukken en wat borden en bekers, die niet zijn afgewassen. Afwasmiddel heeft ze niet, het kan wel met warm water, vindt ze. Nog even snel een doek door het kastje, daar is al lang niemand geweest, maar ik heb geen zin en tijd om alle planken te doen. O, daar staat toch een fles afwasmiddel achterin!

Ze bedankt me heel hartelijk voor mijn hulp en ik ben natuurlijk uitgenodigd op haar verjaardag te komen. Ik mag geen cadeautje meenemen, mijn aanwezigheid is het cadeau.
Ik zal kijken of ik voor deze lastige, eigenwijze, eenzame, lieve, oude vrouw een paars truitje kan vinden.....




donderdag 26 mei 2016

Etna

Wij waren twee weken geleden met vakantie op het eiland Sicilië. We hebben met een groep van 23 personen, waarvan de meerderheid ruimschoots boven de 50 jaar was, per touringcar het eiland rondgereden onder begeleiding van een reisleidster.

De eerste dag gingen we de nog werkende vulkaan Etna “bedwingen”. We reden naar de voet van de vulkaan, toen met de gondel tot een hoogte van ongeveer 2500 meter. Boven stond een medewerker, die ons waarschuwde dat we de verkeerde schoenen droegen, waar hij achteraf groot gelijk in had, want wij hadden, als enigen, onze zomerse sandaaltjes aan. Je kon wandelschoenen bij hem huren. Wij zagen het alleen niet zitten om met onze blote pootjes in andermans zweetschoenen te stappen en besloten het er maar op te wagen. Alle andere toeristen bekeken ons met leedvermaak, maar wij hielden ons groot.

Met een grote terreinwagen reden wij nog verder de vulkaan op. Daarboven wachtte een gids, met wie wij nog een stuk verder zouden klimmen richting krater. Eenmaal uit de wagen constateerden wij dat een paar dichte schoenen inderdaad geen overdreven luxe was. De berg bestond uit grote, kleine en hele kleine stukjes lava. Na 2 stappen zaten onze schoenen vol met Etna, en na 4 stappen nog sneeuw ook! Het uitzicht was echter prachtig en indrukwekkend, dus wij fotografeerden er lustig op los. De gids hebben wij links laten liggen, hetgeen hijzelf overigens ook met ons deed.. Dat was dus 18 euri over de “berg” gegooid.

We besloten de eerstvolgende pendelwagen terug te nemen en waarschuwden de groep dat wij alvast naar beneden gingen. De reisleidster had ons gezegd dat we waarschijnlijk pas om half 1 terug zouden zijn, de wandeling met de gids zou ongeveer een half uur duren en dan nog terug naar beneden met de gondel, dus wij hadden alle tijd beneden een bakkie koffie te nuttigen.

Voordat wij op zoek gingen naar de bus hadden we nog wel even tijd om langs de souvenirwinkeltjes te kuieren, dachten wij. Maar plotseling kwam de jongste dame van onze groep ons tegemoet rennen, roepend dat ze al op ons stonden te wachten! Wij schrokken ons rot en haastten ons naar de bus. We voelden ons behoorlijk opgelaten en boden natuurlijk excuses aan, maar enkele reisgenoten hadden wel commentaar. Toch begrijpen we nog steeds niet hoe de groep zo snel beneden was gekomen.

In elk geval hadden wij wel een koffiepauze gehad!

Hierna reden we zo'n 3 kwartier naar een restaurantje waar een heerlijke lunch voor ons klaarstond. Daarna reden we weer een heel eind terug om nog een treinritje over de Etna te maken. Dat zou om 1600 uur vertrekken, maar toen de trein arriveerde mochten we van de conducteur niet instappen! Na een uur verveeld hangen in de zon kwam er eindelijk een trein, waar we wel in mochten stappen. Net als wij hadden de meeste mensen van de groep meer zin om in het hotel onder het genot van een drankje nog even in de zon te zitten, maar ja, het programma moest afgemaakt worden.

Na een mooie, iets te lange rit van een uur, waren wij blij dat we met de bus naar het hotel werden gebracht, waar we maar liefst een half uur de tijd kregen om ons op te frissen voor het diner.

Het eten en de wijn smaakten heerlijk en de mensen aan tafel waren gezellig. Na deze eerste mooie, volle dag met veel bus/treinuren ging iedereen vroeg naar de kamer, want de volgende dag weer vroeg op!



vrijdag 6 mei 2016

De verhuizing

Op maandagmiddag 4 april heb ik in verzorgingshuis Nieuw Groenland een voorstelling van de dames van het Tomtheater(Theater Op Maat) gezien. Het speelde zich af in een verpleeghuis met demente of aan Alzheimer lijdende bewoners.

We zagen zeer herkenbare situaties en mensen, zoals een dochter, die haar moeder, mevrouw Zilver, verhuisde naar het tehuis. Ze voelde zich daar heel erg schuldig over en had daarom een hele lijst met instructies voor het personeel gemaakt; hoe haar moeder behandeld moest worden en gewend was zich te kleden e.d. Er woonde ook een agressieve vrouw, die tegen iedereen schreeuwde, een geweldig gespeelde tragi-komische rol. Een andere vrouw vroeg voortdurend of het buiten waaide, waarna ze steeds hetzelfde gedicht begon voor te dragen. Er was een stil nonnetje, die in een hoekje zat te breien.

Er waren zeer pijnlijke, maar ook hilarische situaties in het stuk verwerkt, die voor ons, vrijwilligers en personeel van Nieuw Groenland herkenbaar, maar ook leerzaam waren. Zo oordeelde de dochter van mevrouw Zilver over de dochter van een andere bewoonster, dat deze haar moeder te weinig bezocht, terwijl ze de achtergrond en reden daarvan helemaal niet kende.

Ook zag je hoe het personeel, door o.a. hoge werkdruk of privé-problemen, soms ongeduldig reageerde of verkeerde inschattingen maakte.

Er werd ook gezongen in het stuk. Verrassend goed vond ik de teksten op bekende nummers van o.a. Herman van Veen en Robert Long, zeer ontroerend en goed gezongen en begeleid op de gitaar.

Ik was erg onder de indruk van de kwaliteit en bevlogenheid van deze bijzondere toneelgroep. De actrices werken allemaal in de zorg. Ik had het niet willen missen.

Ondanks het droevige thema eindigde het stuk vrolijk met een gezellig meezinglied.

TOM is een aanwinst voor alle werkenden in de zorg, maar ook voor iedereen die in eigen kring te maken heeft of krijgt met Alzheimerpatiënten.



woensdag 10 februari 2016

stukkende gipsplaat en massage

Vorige week was manlief bezig een plafonnetje (volgens de spellingscontrole het verkleinwoord voor plafond, ik wist het niet) in onze nieuwe slaapkamer te monteren. Hij had net een klein stukje gipsplaat te "kort" (ABN: "te weinig").

Voor de gezelligheid ging ik mee naar de bouwmarkt, waar mijn klusjesman overigens kort geleden een behoorlijke aanvaring had met de assistent-bedrijfsleider, maar het is goed gekomen, dus wij blijven er regelmatig klusboodschappen doen. Onderweg zei hij tegen mij:"ik hoop dat ze nog een "stukkende" plaat hebben, dan hoeven we geen hele te kopen.", waarop ik, zoals altijd bij zijn Zaans taalgebruik, in de lach schoot, wat hij soms wel en soms niet begrijpt.

We liepen naar de afdeling "gipsplaten", waar in de hoek een figuur voor zich uit stond te staren. Met een slechte imitatie van een typetje van André van Duin vroeg ik: "goedemiddag, hebt u misschien een stukkende gipsplaat, waar u vanaf wilt?" Ik vond het zelf erg grappig, want de figuur, die ik het vroeg was een etalagepop. Anton kon er ook om lachen. Bij navraag bij een echte verkoper, konden wij inderdaad een stukje "stukkende" plaat gratis meenemen.

We hadden nog wat andere spulletjes nodig en terwijl ik mijn kortingbonnetjes en klantenpas bij elkaar zocht, sloten wij aan bij de kassa. Daar zat een leuke jonge meid, die terwijl zij demonstratief in haar nek zat te wrijven aan Anton vroeg of hij goed kon masseren, want ze had zo'n pijn! Ik dacht dat ik het niet goed had verstaan, wat ik de laatste tijd helaas wel vaker heb, maar hij antwoordde: "Wil je vriendje dat dan niet voor je doen?" "Nee, dat is een LUL!" zei ze uit de grond van haar hart. Wij moesten hier erg om lachen, maar eigenlijk had ik haar moeten vragen waarom ze verkering had met een lul. Ik hoop dat zij zich dat binnenkort ook gaat afvragen. Volgende keer vraag ik of het nog "aan" is.

woensdag 20 januari 2016

Weer een nieuw jaar

We zitten al weer in de 3e week van het jaar en weer is de kerstboodschap in de ontelbare kerstliederen tevergeefs geweest. Het grote leed in de wereld lijkt alleen maar groter te worden. Steeds meer mensen op de vlucht, gedood door bommen of stervend van honger. Door alle media word je er, of je wilt of niet, met je neus opgedrukt. Het lijkt of er veel meer slechte dan goede mensen zijn, maar dat is niet zo. De slechte maken alles stuk en krijgen veel meer aandacht.

Daarom voelt het gek om een onbenullig stukje te schrijven over wat ik zoal in mijn kleine wereldje meemaak. Aan de andere kant is het misschien juist fijn om het over gewone dingen te hebben. De maand december vind ik trouwens al jaren geen echte feestmaand meer. Deze maand mis ik mijn kinderen des te meer; zij missen mij blijkbaar niet, ik zal er nooit aan wennen. Gelukkig heb ik mijn lieve man en andere familie nog wel. Sinterklaas wordt niet meer gevierd. Iedereen heeft het te druk om cadeau's te zoeken, laat staan surprises en gedichten te maken. Ik mis het: het geheimzinnige gedoe van te voren en de vrolijkheid van pakjesavond. We hebben wat afgelachen op die avonden. Het lijkt honderd jaar geleden. Ik zet nog wel een kerstboom neer en Anton had het huis en het prieel mooi versierd met lichtjes. De kerstdagen waren wel gezellig met wat familie en lekker eten, niet te overdadig. Oudejaarsavond was, op Herman Finkers en vuurwerk na, een gewone avond.Van chagrijn ben ik om twaalf uur niet eens naar buiten gegaan. Er kwam ook niemand bij ons wensen overigens, dus we lagen er om kwart over een in.

Affijn, genoeg geklaagd, nu kijken wat 2016 ons brengt. Ik word ouder en de meeste mensen in mijn omgeving ook vanzelf. Steeds meer popsterren uit mijn jeugd gaan dood. Mentaal, fysiek, letterlijk en figuurlijk loop ik al achter, waar ik eigenlijk niet mee zit. Dat is toch zorgelijk, je moet toch met je tijd meegaan. Vooral digitaal moet ik eigenlijk bijscholing hebben. Mijn tante gaat me bijles geven voor het blog. Ik heb ook nog geen smartphone. Ik mis daardoor veel, hoewel aan berichtjes als: "wat is het koud!, "lekker chillen" of "ik eet vanavond boerenkool" met bijbehorende foto's mis je niet veel. Ik zit op Facebook, uit nieuwsgierigheid, maar sommige mensen zetten daar ALLES op. Hebben of niets anders te doen, of kunnen alles tegelijk. Ik denk volgens mij wel modern en genuanceerd. Anton, die dit jaar 60 wordt, heeft de laatste tijd echter steeds vaker het wat ik het “Jaap Kooiman-commentaar” noem, met name op t.v.-programma’s en bekende Nederlanders, waarvan hij er ook een toenemend aantal niet kan verdragen. Steeds meer jonge volwassenen zijn in zijn ogen “snotneusies”. Voorbeeld: in een woonprogramma koopt een, weliswaar bovenmodaal stel, van in de dertig een tweede huis; “Moet je die “snotneusies” nou zien!” Als je zelf ouder wordt groeit het aantal snotneusies ook. Ik noem hem steeds vaker “Jaap”. Hij geeft toe dat hij te laat geboren is, draait liever plaatjes op de jukebox, dan een cd. Hij heeft een sterke hang naar alles wat oud is. Waar moet dat heen?

Mijn voornemen dit jaar is meer werk te maken van mijn bedrijf. Om te beginnen heb ik me aangemeld als servicepunt en koffiestop bij de Stichting Fietsers Welkom. Ik hoop daardoor meer klanten te mogen verwelkomen. Manlief heeft een mooi fietsenrek voor mij gekocht met de naam van het bedrijf erop, heel echt. Als mijn lezers nou ook een beetje reclame maken...

Ondertussen werk ik ook nog steeds in de thuiszorg bij 2 oudere mensen. Vorige week werd ik onderweg verrast door een wolkbreuk en kwam als de spreekwoordelijke verzopen kat aan bij mijn 93-jarige cliënte. Ik mocht van haar mijn broek op de verwarming laten drogen en heb in mijn blote onderbroek gewerkt. Ik vond het niet erg, want het is meestal vijfentwintig graden boven nul bij haar in huis, en zij vond het heel grappig, maar bij mijn mannelijke cliënt zal ik dat niet doen, hoor!

Vandaag heb ik een raamkozijn geschilderd. Dat gaat ook steeds meer moeite kosten. Bovendien zie je het bijna niet, want het ongeverfde hout, zoog de verf gulzig op, maar mijn schouders helpen mij herinneren dat ik het heb gedaan. Er moeten nog zeker twee lagen bij.

In mei gaan we op vakantie naar Toscane, geen avontuurlijke reis, eigenlijk ook een beetje een ouwelullenvakantie; geheel verzorgd met een groep, maar ik verheug me er nu al op.

Maar eerst moet ik mijn certificaat Sociale Hygiëne nog halen.....