donderdag 22 oktober 2015

Mina Bakgraag

He hè, ik zit! De appeltaart staat in de oven en de keuken ziet er uit alsof er niets gebeurd is. Ik ben best tevreden over mezelf, want koken en bakken zijn nou niet bepaald mijn favoriete bezigheden. De berg appeltjes uit eigen tuin lag al een week te wachten om verwerkt te worden tot iets lekkers. Ze zijn zo ook wel goed te eten, maar je moet ze schillen en met onze schiltechniek blijft er niet veel van over.

Daarom besloot ik gisteren de benodigde ingrediënten voor een appeltaart in huis te halen, zodat ik vandaag al vroeg kon beginnen. Ik heb wel vaker een appeltaart gebakken, maar dat geknoei met dat deeg vind ik altijd een gevecht. Er staat zo achteloos in het recept vermeld, dat je het deeg moet uitrollen, netjes in de vorm leggen en dan van die mooie reepjes er bovenop draperen. Als je mij in de weer ziet en hoort vloeken tegen die kleverige klomp is het net een slapstick. Uiteindelijk is het resultaat meestal wel te eten, maar fraai ziet het er niet uit.

Toen ben ik gaan googlen en kwam uit bij de klassieke appeltaart van Rudolph van Veen met een filmpje. Wat een openbaring, had ik eerder moeten doen! Ik heb het 2 x afgespeeld. Deze prettige man legt zo enthousiast en eenvoudig uit, dat je er helemaal niet meer tegen op ziet je handen uit de mouwen en in het ei, de bloem, boter en suiker te steken. Veel handiger ook om gewoon op je (schone!) aanrecht te kneden in plaats van met een zware mixer met kneedhaken in een kom en dan uitrollen op een plank, die constant verschuift.

Wonderlijk alleen, dat net, als je tot je ellebogen in het deeg zit, tot 3 x toe de telefoon gaat; ik moest wel opnemen, want mijn werkgever zou mij terugbellen en ik was benieuwd wat zij voor belangrijks te melden had, dat niet per mail kon. De 1e keer was het Greenpeace: of het gelegen kwam, nee dus, maar evengoed wilde hij een heel verhaal gaan afsteken. Ik heb het zowaar afgekapt. De 2e keer manlief, altijd kort. De 3e keer inderdaad de zorgcoördinator, die mij meedeelde dat T-zorg per 1 december afscheid van mij moet nemen. Vanwege de nog altijd onduidelijke plannen van de gemeente durven zij het “risico” niet te nemen mij een vast contract (van wel 3 uur per week!) te geven, de lafaards. In mijn geval is er geen man overboord, want die runt een succesvol bedrijf, en zelf heb ik sinds vorig jaar een "bloeiende" koffietuin, maar ik heb te doen met mijn collega’s die ervan moeten leven. Ik had er rekening mee gehouden en heb volgende week een afspraak bij een andere zorginstelling. Met Koffie Kalf ga ik er volgend voorjaar weer tegenaan. Allerminst uit het veld geslagen stort ik mij weer op het deeg, en zelfs de reepjes liggen er keurig op.

De taart is klaar en hij ziet er zeer appeltijtelijk uit. Wat zal mijn lief mij lief vinden!
Alleen nog even de telefoons schoonmaken....