maandag 13 april 2015

Koffie aan het Kalf

Zo wil ik mijn rustpauzepunt voor wandelaars en fietsers gaan noemen. Manlief heeft een mooi paviljoen gebouwd op het erf van ons Zaanse boerderijtje uit 1721. Het is een prachtige plek aan de Zaan, waar je met mooi weer heerlijk buiten kunt zitten.

Omdat er ’s zomers veel wandelaars en fietsers voorbij komen, kwamen we op het idee een bescheiden horecagelegenheid op ons eigen erf te beginnen. De illusie dat ik op mijn leeftijd nog een leuke, betaalde baan vind heb ik al laten varen. Mijn contract bij T-zorg van 6 uur per week loopt ook binnenkort af. Daarom leek het me wel gezellig om op deze manier iets bij te verdienen en tegelijk wat reuring aan huis te hebben.

Mensen in mijn omgeving reageren enthousiast als ik erover vertel. Mijn man heeft, voortvarend als hij is, mij vereeuwigd, niet op de gevoelige, maar op een houten plaat, als Oudhollandse koffiedame; levensgroot geschilderd. Ik heb hiervoor een kostuum mogen lenen van de operettevereniging. Het is erg leuk geworden. De bedoeling is deze houten juffrouw aan de weg te zetten, om zo dorstige, vermoeide voorbijgangers te verleiden bij nummer 54 even te pauzeren.

Nu was ik zo na├»ef te denken dat je voor zo’n kleinschalige activiteit aan huis geen vergunning of toestemming nodig hebt. Voor de zekerheid ben ik echter wel even gaan informeren bij de eigenaresse van een huisje in Jisp, die al jaren een gezellig terrasje bij haar huis heeft. Deze mevrouw vertelde mij dat zij hier 14 jaar geleden mee is begonnen en dat er toen geen vergunning nodig was. Ook omdat haar huis een monument is en zij veel goed werk doet voor de kerk gedoogt de gemeente nog altijd haar activiteiten. Zij vertelde mij dat je tegenwoordig echter overal vergunningen voor moet aanvragen; en ik vrees met grote vrezen dat dat zeker bij de noodlijdende gemeente Zaanstad het geval zal zijn!

Ik bel naar de gemeente, waarna ik na een keuzemenu en 10 minuten wachten een juffrouw aan de lijn krijg, die mij onmiddellijk verwijst naar de website. Ik probeer haar nog zover te krijgen dat ze mij doorverbindt met een deskundig persoon, omdat het niet om een “gewoon” bedrijf gaat, maar zij is onvermurwbaar. Als ik geen antwoord vind op mijn vraag moet ik maar een afspraak maken, ik bedankte haar voor de “hulp”! Dus toch maar surfen naar de website: om te beginnen vind je niks over een bedrijfje beginnen aan huis. Ik moet me in elk geval inschrijven bij de Kamer van Koophandel, het bestemmingsplan van de locatie opvragen, een tekening van het terras en een ondernemingsplan overleggen, enzovoorts. In het gunstigste geval heb ik 8 weken na de aanvraag een vergunning om gasten te ontvangen.

Eigenlijk was mijn enthousiasme hierdoor zodanig afgenomen dat ik al op weg was naar Maarten om hem de pijp te geven, maar dankzij de peptalk van mijn man (“doe niet zo slap!”) zal ik met hernieuwde energie mij in de ambtelijke molen storten. We hebben in ieder geval nog ruim de tijd om het paviljoen en de tuin aantrekkelijk te maken.


Graag tot ziens bij Koffie aan het Kalf!