woensdag 25 februari 2015

Frustratie

Wat kun je toch af en toe gefrustreerd zijn!

Volgens de Dikke Van Dale betekent “frustratie” ”gevoel van teleurstelling”, maar voor mij dekt dat de lading niet.

Deze week ben ik al een paar keer behoorlijk gefrustreerd geweest, en de week is nog lang niet om; eerst wilde ik kaartjes maken voor de jukebox. We hebben daarvoor een handig programmaatje van iemand gekregen, waarmee je alles naar je eigen smaak kunt instellen. Nu ben ik na zo’n 25 jaar computeren wel redelijk handig met Word, e-mail en internet, maar loop toch regelmatig aan tegen mijn digibetisch brein. Ik ben namelijk opgegroeid zonder computer. De kinderen van nu kunnen niet meer zonder, maar ik heb me nooit verveeld. We hadden thuis wel radio, televisie, telefoon en wat huishoudelijke apparaten, waar wij beslist niet aan mochten komen, en dat ook niet deden. De kinderen van nu mogen wel overal aankomen (tot frustratie van veel grootouders, winkeliers en horecapersoneel) en kunnen al met de computer overweg voordat ze kunnen lopen. Ze hebben totaal geen angst om verkeerde dingen te doen (terwijl ze zich daar wel bewust van moeten worden, vind ik) en leren spelenderwijs.

Mij lukte het deze keer ook weer niet de titels ergens in dat handige programma in te voeren. Het is waarschijnlijk veel makkelijker dan ik denk, maar ik heb het na een uur pielen vloekend weggeklikt.
Mijn adressen wil ik eigenlijk naar mijn g-mailaccount kopiëren en mijn account aanvullen, maar ik wordt tegengehouden door mijn wantrouwen voor Google, omdat in de gebruikersvoorwaarden staat dat ze al je gegevens overal voor mogen gebruiken, wat moet je dan?

Blogspot heeft ook nog veel geheimen voor mij. Ik moet waarschijnlijk nog iets aanzetten, zodat mijn lezers volger kunnen worden en een reactie onder mijn stukkies kunnen plaatsen. "Help" helpt vaak ook niet, omdat ik de uitleg niet begrijp, kan het ook niet helpen.

Ik ga maar op zoek naar een cursus voor gevorderde digibeten.

Wat me eigenlijk nog meer frustreert is mijn gebrek aan inzicht in een werkbeschrijving van een haakpatroon voor een truttig tafelkleedje, waar ik aan begonnen ben. Ik heb vannacht zelfs liggen piekeren, hoe ik die sterren aan elkaar moet haken! Dan ga je pas echt twijfelen aan je vermogen om “begrijpend te lezen”. Ik verdom het om een haakhulpsite te raadplegen. Het patronenboekje komt trouwens uit 1978, toen ik nog kilometers gordijnen haakte, wat me toen overigens fluitend en zonder frustratie lukte (toch afgestorven hersencellen?). 


Voor zover ik me herinner gebruikten mijn ouders het woord “frustraties” niet, maar ze moeten ze zeker hebben gehad! 

dinsdag 17 februari 2015

Filmset

In onze wijk zijn ze regelmatig op zoek naar geschikte filmlocaties voor t.v.- series of “commercials” (reclamespots) . Zo werden wij vorig jaar benaderd door een zogenaamde “locatiesearcher” (in het Engels klinkt alles interessanter).

Hij vroeg of wij bereid waren om ons huis als filmlocatie beschikbaar te stellen voor de t.v.-serie Overspel”. Dat leek ons wel erg leuk, zeker omdat ik het een goede serie vind. Hij vroeg of hij een paar foto’s van het huis mocht maken. Ik schat dat hij er 34 schoot. Kost niks in het digitale tijdperk. Hij had nog een paar huizen op het oog, dus hij kon nog niet vertellen of de keuze op ons huis zou vallen. Dat bepaalden de regisseur en producent. Een paar weken later kregen we te horen dat het niet door ging; ons huis was niet neutraal genoeg. Dat klopt, want het is een onmiskenbaar Zaans juweeltje.

Een paar maanden later belde de locatiesearcher opnieuw of hij even langs mocht komen met een regisseur en een productieleider om te kijken of onze keuken geschikt was voor een commercial van de rookworstenfabrikant. Weer werden er ongeveer 83 foto’s genomen vanuit alle hoeken van de kamer en keuken. Helaas ging ook dit filmfeest niet door. De reden was onduidelijk.

Begin dit jaar belde de locatiesearcher weer of hij langs mocht komen met een paar mensen van het productiebureau. Dit keer voor een commercial van een keukenfabrikant. Wij dachten nog:”Hoe weten zij nou dat wij onze keuken bij die fabrikant hebben gekocht?” Later hoorden we dat dat er helemaal niet toe deed. In elk geval kregen wij een paar weken later te horen dat de keuze dit keer op ons huis was gevallen. Ze zouden een dagdeel komen filmen. 3 x scheepsrecht.

Vorige week was het zover. De locatiemanager was onze contactpersoon en hij hield mij op de hoogte, wanneer ze eraan kwamen. Ze begonnen namelijk ’s ochtends vroeg al bij een huis iets verderop en hij kon van te voren geen exact tijdstip noemen. Om 10 uur kwam de “crew”, bestaande uit zo’n 15 mensen: een invasie van setdressers, cameramensen, geluidstechnici, productieassistent, regisseur, visagiste, kleedsters en acteurs. Er kwam een vrachtwagen met apparatuur en decorstukken het erf oprijden, waarna onze schuur als studio werd ingericht. De huiskamer ( nee niet de keuken!) werd door de dames setdressers “gerestyled” met slingers, stoelen, plantjes; het moest een verjaardagsfeestje voorstellen, voordat de visite er is.
Ik bood aan koffie gaan zetten, maar dat was niet nodig; een mobiel cateringbedrijf zorgde daarvoor, ik werd zelfs uitgenodigd voor de lunch bij hun in de bus! Erg aardig, maar dat vond ik wat overdreven. Ik installeerde me in een hoekje van de kamer om het schouwspel te bekijken. Ik mocht een paar foto’s maken, als ik ze maar niet op internet zou zetten.

Er werden schotten, lampen, een camera en monitoren neergezet en daartussen nog een stuk of 10 mensen. Toen de set klaar was, werden de acteurs erbij gehaald; een ouder “echtpaar”, volgens mij amateurs, naar hun acteertalent te oordelen, ze hadden geen tekst en hoefden alleen te mimen naar elkaar. Een heel korte scene, waarin een gejaagde, ongeduldige vrouw de blokjes kaas en de stoelen moest tellen en haar stoffige echtgenoot met de stoelen moest stuntelen. Al na 1,5 uur was de regisseur tevreden en moest het nog een keer over, let wel, voor 3 seconden film. Toen werd de hele handel in een mum van tijd weer leeggeruimd, ingepakt en opgerold en vertrok de crew richting cateringbus. De locatiemanager bood zelfs nog aan om te stofzuigen, welk aanbod ik afsloeg vanzelf, ieder zijn vak natuurlijk. Toen betaalde hij voor deze ochtend (een veelvoud van mijn salaris bij de thuiszorg) en ik zwaaide hem vrolijk uit, “tot de volgende keer!”

Nu maar afwachten wat er te zien zal zijn van onze huiskamer in die 3 seconden….



   

zondag 8 februari 2015

Inspiratie

Steeds vaker lees je dat zingen goed voor je lijf en je leden is. Ik doe het mijn hele leven al graag, dus dat het ook nog goed voor me is, is meegenomen. Een paar jaar geleden ben ik lid geworden van popkoor Inspiratie. Een groep gezellige vrouwen in de leeftijd van 20 tot 68 jaar, waarbij het overgrote deel weliswaar 50 + is, doet elke donderdag haar best de aanwijzingen van de oprichtster en enthousiaste coach Marcella Scheerman, op te volgen, zodat de gouwe ouwe, maar ook nieuwe popsongs een beetje acceptabel onze strotjes uitkomen bij een optreden. Afgelopen week hebben we de hele avond “nieuwe” nummers gerepeteerd voor de komende optredens. Ik wil altijd alles zo goed mogelijk doen en ben niet zo gauw tevreden. Daarom ben ik bang dat het er te veel zijn om die in de resterende tijd onder de knietjes en in onze koppies te krijgen. Misschien moet ik me daar niet druk over maken. Ons publiek is meestal niet zo kritisch!

Dat de meeste amateurkoren uit 50-plussers bestaan is niet zo vreemd. Deze leeftijdsgroep wil gewoon lekker zingen in een gezellige omgeving, hoeft niet zo nodig op de voorgrond en een valse noot valt in een koor niet zo op. In ons koor speelt de gezelligheid ook een grote rol. Hoewel we allemaal verschillend zijn is het toch fijn om af en toe elkaars wel en wee te delen en waar nodig een arm of luisterend oor te bieden. De jongeren zoeken dat blijkbaar ergens anders en willen met zingen carrière maken.

Dat bewijzen de vele talentenshows wel. Het scherm wordt overspoeld met ambitieuze, jonge, mooie, zangers, zangeressen en andere podiumkunstenaars. En allemaal hebben ze een groot doel: BEROEMD WORDEN!, waar enkelen, die worden geholpen door de juiste mensen in het vak, weliswaar (tijdelijk) in slagen, maar de meerderheid keert terug in de amateurwereld of zie je alleen nog af en toe terug in de roddelbladen met hun persoonlijke ellende. Maar o.k. daar heeft dan weer half Nederland plezier aan beleefd en met ze meegeleefd. Aan mij zijn die dweperige, Amerikaanse programma’s niet besteed. Ik begrijp dat je als ouders tranen in je ogen krijgt als je kind staat op te treden en dat het nog goed klinkt ook. Had ik ook bij die van mij vroeger tijdens de afscheidsmusicals op school, maar dat er na elke riedel een paar honderd man hysterisch gillend en fluitend staat te springen vind ik niet spontaan en geloofwaardig meer. Een betaalde kracht staat buiten beeld de meute te enthousiasmeren en aan te geven wanneer ze moet losgaan! Jeuk en kromme tenen krijg ik van de overwegend kritiekloze, ultrapositieve beoordelingen van de dames en heren juryleden/coaches, die, naar mijn mening ook niet allemaal even getalenteerd zijn en/of verstand van zaken hebben (vooral hard zingen is de trend!) maar dit terzijde.
   
Er zijn hele volksstammen die goed kunnen zingen, maar of geen ambitie hebben, niet aantrekkelijk, of verlegen of te bescheiden zijn, of een ander, nuttiger talent hebben, waarmee je een stabielere toekomst kunt opbouwen.

Laten we het even lekker nuchter Hollands houden en die kinderen in die shows niet op een voetstuk zetten, maar met hun voetjes op de grond laten blijven, dan vallen ze ook niet zo hard als hun dromen niet uitkomen.
Wat ik nog wel even kwijt wil; heel veel talentvolle mensen, die cum laude afstuderen aan de conservatoria en toneelscholen hebben geen werk. Waarom zoeken de producenten onder de amateurs naar hoofdrolspelers voor hun musicals? Zal wel weer met geld te maken hebben…..

Pfoeh, het collumpie is wel wat lang geworden, bedankt voor jullie moeite om het te lezen!

Hier had ik een leuk plaatje, maar dat neemt Blogger niet over uit Word, grrrr.
    

p.s. kijk eens op de website: www.popkoorinspiratie.nl voor optredens en ander leuks

dinsdag 3 februari 2015

Poes

    
Ik ben in dienst van een zwarte 3ehands “jeweetwelkater”. Hij luistert
(meestal) naar de naam “Poes”. Ik ben erg gek op hem, omdat het zo’n gezellige goedzak is en hij mij al 10 jaar trouw is. Hij is 2 keer met me meeverhuisd, maar op het laatste adres hier aan de Zaan hebben wij het het meest naar ons zin.

Mijn lief, die niets met katten had, heeft hem, dankzij zijn lieve karakter, ook in zijn hart gesloten. Poes moet inmiddels een jaar of 17 zijn en wordt een beetje traag en slechthorend. Hij gaat op vreemde plaatsen liggen maffen en wordt niet meer overal wakker van, behalve van het knisperen van een snackstokje, dan wordt ie plotseling erg energiek.

Van de week verwenden we hem met een kippenpootje. Hij moest het wel buiten opeten.
In de boom zaten 2 aasgieren vermomd als eksters. Het zijn mooie vogels, maar ze zijn brutaal, slim en ze hebben een “afschuwlelijk” repertoire. Hun aantal neemt zorgelijke vormen aan, hoewel nog niet in verhouding tot het aantal mensen! Ze kunnen er ook niks aan doen dat ze zijn zoals ze zijn. Het koppel loerde op de kippenpoot van Poes, wat ik eigenlijk ook niet snap, omdat ze genetisch toch verwant zijn aan de kip, dacht ik, maar dit terzijde.

Affijn, ze fladderden maar om Poes heen en even later had er eentje het lef om vlak achter hem te landen, waarna nummer twee volgde en zo bleven ze om Poes heen huppelen om te proberen hem af te leiden.. Poes bleef echter onverstoorbaar knagen en kluiven zonder de vogels een blik waardig te gunnen.

Ik vond het mooi dat mijn bejaarde, sullige goeierd toch nog de zelfverzekerde, autoritaire houding van het roofdier in zich heeft en het daarom niet eens de moeite vond om de vogels weg te jagen, zo’n stoere kater!


Na dit mazzelmaaltje ging hij voldaan en in volkomen ontspanning op de vensterbank liggen snurken, zodanig ontspannen dat hij er na een tijdje vanaf sodemieterde, wat dan weer niet zo stoer was.

p.s. Ik zou graag een fotootje van Poes erbij zetten, maar ik moet nog uitvogelen hoe dat moet.....