dinsdag 9 december 2014

Inspiratie


Alweer ruim een week geleden dat ik het Snertstukkie erop heb gezet. Ik had me voorgenomen elke week een stukje te schrijven, maar het ontbrak me een beetje aan inspiratie. Ik had een beetje de Sintblues. We doen er de laatste jaren niets meer aan, vanwege te weinig animo in de familie. Ik was wat weemoedig en jaloers op al die mensen die wel druk gedichten en surprises aan het maken waren. Dan lukt het me dus niet een vrolijk stuk te schrijven. Ik denk niet dat mijn lezers op een mineurstuk zitten te wachten.
Mijn snert was overigens een beetje dun uitgevallen, maar wel smakelijk. We hebben zondagmiddag nog een bak naar mijn oom en tante gebracht, waar het beregezellig was en laat werd, zodat wij de Chinees voor het eten hebben laten zorgen.

Mede dankzij deze gezellige middag/avond was ik maandag weer iets opgewekter, zodat ik 's morgens energiek mijn huishoudhandjes heb laten wapperen en 's middags wel zin had om even iemand uit het verzorgingshuis op te halen voor een wandeling in het park.
Ik was nog niet binnen of ik werd door een lichtelijk gejaagde verpleegkundige aangeklampt met een dringend verzoek om mevrouw Z. te begeleiden naar het ziekenhuis. De reden was dat mevrouw Z. wat "overstuur en boos", zeg maar gerust RAZEND, op haar was en dreigde niet meer terug te komen na het ziekenhuisbezoek. Mevrouw vond het belachelijk dat er iemand met haar mee moest, omdat haar zaakwaarnemer ook naar het ziekenhuis kwam om haar te begeleiden.Ik betwijfelde ook of ik van toegevoegde waarde zou zijn. Ik zag mezelf haar niet in de brandweergreep nemen als ze zou weigeren mee terug te gaan naar het tehuis. De verpleegkundige gaf me een telefoonnummer mee voor het geval dat, dus met gemengde gevoelens stapte ik toch maar in de taxibus.

In de bus bleef mevrouw maar mopperen over het tehuis en op de verpleegkundige, die haar had gezegd dat ze ALLES mocht eten (citaat: "eet de hele winkel maar leeg"), waardoor ze al 4 dagen niet naar de w.c. kon, en dat ze best zelf haar been kon insmeren en zich niet zo moest aanstellen! Ze ging niet meer terug naar "die rot kamer en dat vieze eten". 

Bij het ziekenhuis aangekomen was ze gelukkig iets gekalmeerd en schuifelden we met haar rollator door de lange gang naar de betreffende "locatie", zoals ze dat tegenwoordig daar noemen. Alle afdelingen zijn genummerd. Een systeem wat de gemoederen in het Zaanse al zeer heeft beziggehouden en waar de meningen nog steeds verdeeld over zijn. Ik vind het ook onhandig. Wat is er mis met afdelingsnamen, of is dit weer een maatregel om het de niet nederlands lezende medemens gemakkelijker te maken?

Eenmaal in de wachtruimte raakten we toch min of meer in gesprek, waarbij mevrouw mij aan haar kant probeerde te krijgen, waartoe ik mij natuurlijk niet liet verleiden.Ik zei haar dat ik er niet over kan oordelen en dat ze nog eens met de verpleegkundige moest gaan praten. Ik heb wel met haar te doen, want ze woont nog maar een paar maanden in het verzorgingshuis en ze mist haar huis erg. Ik vermoed ook dat ze al licht dementerend is, ze herhaalde veel. Na een tijdje kwam haar begeleidster, die ook het hele verhaal kreeg (vooral dat van die winkel die ze moest leegeten zat haar hoog) en ze ging hierna naar Amsterdam en niet meer terug.Samen hebben wij haar ervan overtuigd dat dat heel onverstandig zou zijn, omdat ze nergens terecht kon. De volgende dag zou de begeleidster weer bij haar op bezoek komen en dan kon er nog rustig over gesproken worden met de verpleegkundige.

Nadat ze bij de internist was geweest en een afspraak had gemaakt voor een darmonderzoek, was ze hierdoor zo in beslag genomen dat ze zonder morren weer met mij naar het verzorgingshuis terugreed. In de taxi bedankte ze mij met een klopje op mijn hand en in het huis stond een familielid haar op te wachten. Het was inmiddels half 5 en hard gaan regenen, maar toch had ik een goed gevoel over deze middag met mevrouw Z.